Γιατί το πυροβόλο κοντινής εμβέλειας ενός πλοίου χάνει από ένα σμήνος drones! Τον Απρίλιο του 2026, στη Σεβαστούπολη, επιβεβαιώθηκε η ήττα δύο πλοίων συνοριακής περιπολίας (PSKR) Project 22460. Η επίθεση έγινε με 43 KAMIKAZE UAV και USV με εκρηκτική κεφαλή
Γράφει ο Γεώργιος Δικαίος στις 30 Απριλίου 2026
Γιατί το πυροβόλο κοντινής εμβέλειας ενός πλοίου χάνει από ένα σμήνος drones! Τον Απρίλιο του 2026, στη Σεβαστούπολη, επιβεβαιώθηκε η ήττα δύο πλοίων συνοριακής περιπολίας (PSKR) Project 22460. Η επίθεση έγινε με 43 KAMIKAZE UAV και USV με εκρηκτική κεφαλή.
Ένα μέρος από αυτά τα ανέφερα στο προηγούμενο άρθρο και είναι πολύ λυπηρό να παλεύεις με τις συμπληγάδες πέτρες του ΥΠΕΘΑ που εκεί μέσα δεν καταλαβαίνουν τα αυτονόητα. Προσπαθείς να τους ξυπνήσεις, χτυπάς πόρτες, παράθυρα, τοίχους και δεν ξυπνάνε με τίποτα! Τους δίνεις τις μελέτες να τις διαβάσουν χωρίς να πληρώσουν ούτε ένα ευρώ για τις αποκτήσουν και αρνούνται. Η τακτική δεν βλέπω, δεν ακούω και μόνο μιλάω για AGEDA 2030, γιατί τα ξέρω και τα γνωρίζω όλα.
Κάθε εβδομάδα διαβάζω καινούργιες μελέτες και ενημερώνομαι και είναι τραγικό να βλέπω ερευνητές να συμφωνούν μαζί μου και αυτοί εκεί μέσα στο ΥΠΕΘΑ να έχουν πλήρη άγνοια. Το ποιο τραγικό ήταν το 2022 που διέρευσαν από το ΓΕΝ μια μελέτη που μια φρεγάτα μπορούσε να αντιμετωπίσει 15 πυραύλους επιφανείας! Χωρίς να αναφέρουν τι οπλικά συστήματα και ραντάρ θα είχε η φρεγάτα. Προσοχή αυτό διέρρευσε μετά από όσα είπε ο Σμήναρχος Ζηκίδης για την αντιμετώπιση 20 στόχων, βάση μιας επίθεσης με τα τότε δικά της οπλικά συστήματα της Τουρκίας.
Αντί να κάνουν μια μελέτη και να απαντήσουν, έκαναν ακριβώς το αντίθετο. Τους έτσουξε πολύ με τις δικές μου μελέτες αντιμετώπισης κορεσμού που εκεί βγήκαν πολλά πράγματα στο φως. Τα γραπτά μένουν και είχα αναφερθεί πολλές φορές για τα προβλήματα του ραντάρ APAR και των πλοίων που το επέλεξαν, πριν ξεφτιλιστούν οι δήθεν αντιαεροπορικές φρεγάτες στον Κόλπο του Άντεν από τους Χούθι. Κάποιες από αυτές θέλαμε να τις αγοράσουμε γιατί άξιζαν, με ραντάρ εμβέλειας το APAR με 157 χιλιόμετρα εμβέλεια; Με αξιοποιήσιμη εμβέλεια τα 100 χιλιόμετρα για καθοδήγηση των παλιών πυραύλων SM-2 που είχαν μέγιστη εμβέλεια τα 165 χιλιόμετρα! Τραγικά πράγματα με της δήθεν βολές που δεν έγιναν και ήταν εντάξει τα πλοία Βελγίου, Ολλανδίας, Γερμανίας και Δανίας, έτοιμα για μάχη. Για να καταλάβετε τις δυνατότητες των δήθεν αντιαεροπορικών φρεγατών είναι, πως δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν νέες γενιάς πυραύλους ή εκσυγχρονισμένους πυραύλους SM-2! Για να το κάνουν πρέπει να πληρώσουν 300+-350 εκατομμύρια ευρώ συν τον εκσυγχρονισμό τα ηλεκτρονικά συστήματα των πλοίων!
Πάμε τώρα στα προβλήματα των FCR που είναι τα ραντάρ καθοδήγησης πυραύλων και πυροβόλων CEROS 200, STIR 1,2, NA-30S Mk2 τα ποιο γνωστά και χρησιμοποιούνται κυρίως για την καθοδήγηση των πυροβόλων των πλοίων. Δέχονται τις πληροφορίες από το ραντάρ του πλοίου μέσω CMS στρίβουν προς τον πρώτο στόχο και ετοιμάζουν τα πυροβόλα για βολή. Δυστυχώς μόνο έναν στόχο έχουν έτοιμο για βολή, τον δεύτερο με την χρήση της κάμερας με σοβαρό μειονέκτημα τις κακές επιδόσεις σε στόχους χαμηλού ίχνους και κυρίως drone. Αυτό εξηγεί και τα προβλήματα που αντιμετώπισαν τα δυο Ρώσικα πλοία που καταστράφηκαν το άρθρο.
Οι Γεωπολιτικές και Τεχνολογικές Επιπτώσεις της Ανάπτυξης του Sea Eagle FCRO της Chess Dynamics: Συστήματα Ακριβούς Ελέγχου Πυρός Ναυτικού σε ένα Μεταβαλλόμενο Παγκόσμιο Αμυντικό Τοπίο. Ένα πολύ φτηνό FCR 2.5 εκατ καλύτερο από το STIR 1.2 EO Mk2 της Thales. Η άποψη μου είναι το ραντάρ NS-50 στην Χ Band συμπληρωματικά με το NS-200 για της φρεγάτες ΜΕΚΟ. Σε όλα μας τα πλοία μπαίνουν δυο πυροβόλα των 30 χιλιοστών SEASNAKE, δυο ραντάρ SPEXER 2000D MKIII και πύραυλοι GRIFFIN. Τα έχω αναφέρει πολλές φορές με το αναλογιστικό κόστος 15 εκατομμύρια, ένα ασήμαντο ποσό για την κάθε μια φρεγάτα μας.
Το καλύτερο FCR είναι το νέο Sea Eagle FCRO της Chess Dynamics γιατί σχεδιάστηκε μετά τις επιθέσεις των Χούθι για να αντιμετωπίσει τα προβλήματα. Το μεγαλύτερο πρόβλημα ήταν πως δεν έβλεπαν τα drones επίθεσης κοντά στις ακτές (το ίδιο πρόβλημα αντιμετωπίζουν και τα δικά μας πολεμικά πλοία) Προσοχή όμως σε όσα διαβάζετε γιατί παρόλες τις μεγάλες προσπάθειες που έκαναν δεν κατάφεραν να βελτιώσουν το ρανταρ.
Το Sea Eagle FCRO, που αναπτύχθηκε από την Chess Dynamics με έδρα το Ηνωμένο Βασίλειο, αντιπροσωπεύει μια σημαντική πρόοδο στην τεχνολογία ελέγχου πυρός ναυτικού, ενσωματώνοντας ένα ραντάρ Doppler συνεχούς κύματος (FMCW) με διαμόρφωση συχνότητας Ku-Band με ηλεκτροοπτικούς αισθητήρες (EO) υψηλής ανάλυσης, συμπεριλαμβανομένων θερμικών απεικονιστών και καμερών τηλεόρασης ημέρας, για την επίτευξη στόχευσης ακριβείας σε αποστάσεις έως και 30 χιλιόμετρα. Το σύστημα, που παρουσιάστηκε στην έκθεση Euronaval 2024 στο Παρίσι, η οποία πραγματοποιήθηκε από τις 4 έως τις 7 Νοεμβρίου 2024, έχει σχεδιαστεί για να αντιμετωπίζει ασύμμετρες απειλές όπως τα drones και τα γρήγορα σκάφη παράκτιας επίθεσης, τα οποία έχουν πολλαπλασιαστεί σε ζώνες θαλάσσιων συγκρούσεων, όπως αποδεικνύεται από τις επιθέσεις των Χούθι κατά της ναυτιλίας στην Ερυθρά Θάλασσα το 2023-2024, όπου τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη διέκοψαν το 12% του παγκόσμιου εμπορίου που διέρχεται από τη Διώρυγα του Σουέζ, σύμφωνα με την Ετήσια Έκθεση του Διεθνούς Ναυτιλιακού Οργανισμού για το 2024. Ο συμπαγής σχεδιασμός του συστήματος, με βάρος περίπου 200 κιλά λιγότερο από συγκρίσιμες λύσεις όπως το STIR 1.2 EO Mk2 της Thales, και η συμβατότητά του με διαμετρήματα ναυτικών πυροβόλων από 30mm έως 127mm, το τοποθετεί ως μια επιλογή αναβάθμισης για παλαιωμένους στόλους, ιδίως στα ναυτικά του ΝΑΤΟ και του Five Eyes που αντιμετωπίζουν δημοσιονομικούς περιορισμούς εν μέσω αυξανόμενων αμυντικών δαπανών, οι οποίες έφτασαν τα 2,44 τρισεκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως το 2024 σύμφωνα με τη Βάση Δεδομένων Στρατιωτικών Δαπανών του Διεθνούς Ινστιτούτου Έρευνας για την Ειρήνη της Στοκχόλμης.
Τεχνολογικά, το Sea Eagle FCRO προωθεί την επίγνωση της θαλάσσιας κατάστασης μέσω αυτοματοποιημένης απόκτησης στόχων, μειώνοντας το φόρτο εργασίας του χειριστή κατά 30% σε σύγκριση με παλαιότερα συστήματα όπως το Sea Archer 30, σύμφωνα με μια μελέτη επιχειρησιακής αποδοτικότητας του Βασιλικού Ναυτικού του 2024. Οι θερμικές απεικονίσεις του, που λειτουργούν στη ζώνη υπέρυθρων 8-12 μικρομέτρων, ανιχνεύουν μικρούς στόχους όπως drones μήκους 2 μέτρων σε απόσταση 15 χιλιομέτρων, μια δυνατότητα που επικυρώθηκε κατά τη διάρκεια δοκιμών του 2017 με το ραντάρ FMCW της Weibel, όπως αναφέρθηκε από την Marontech Communications. Αυτή η ακρίβεια είναι ζωτικής σημασίας σε αμφισβητούμενες παράκτιες περιοχές, όπου το 60% των ναυτικών εμπλοκών από το 2020 σημειώθηκαν εντός 50 χιλιομέτρων από τις ακτές, σύμφωνα με την Έκθεση Τάσεων Θαλάσσιων Συγκρούσεων του Κέντρου Στρατηγικών και Διεθνών Σπουδών για το 2025. Η 24ωρη λειτουργικότητα του συστήματος, που καθίσταται δυνατή από αισθητήρες EO με χρόνο λειτουργίας 99,8% σε αντίξοες καιρικές συνθήκες, αντιμετωπίζει κενά στα συστήματα μόνο με ραντάρ, τα οποία απέτυχαν στο 18% των σεναρίων που σχετίζονται με την ομίχλη κατά τη διάρκεια της άσκησης Trident Warrior του ΝΑΤΟ το 2024.
Από όσα θα διαβάσετε στο άρθρο δεν θα διαβάσετε πως βελτιώθηκε το ραντάρ αλλά οι θερμικές κάμερες και ο εντοπισμός στόχων με αυτές και άλλες βελτιώσεις στα συστήματα ανίχνευσης.
Ο υψηλής ανάλυσης διευθυντής παρακολούθησης του FCEO-D, που λειτουργεί στα 60 Hz, υποστηρίζει ταυτόχρονη εμπλοκή τριών στόχων, επιτυγχάνοντας πιθανότητα χτύπημα 92% έναντι σκαφών ταχείας επίθεσης μήκους 4 μέτρων στα 10 χιλιόμετρα, σύμφωνα με τα Μετρικά Απόδοσης 2024 της Chess Dynamics. Η συμβατότητά του με μη τακτικούς ρόλους, όπως ο έλεγχος αεροσκαφών κατά τη διάρκεια επιχειρήσεων αεροπλανοφόρων, μείωσε τα σφάλματα συντονισμού κατά 16% στις δοκιμές του 2024 με τα αεροπλανοφόρα κλάσης Queen Elizabeth του Βασιλικού Ναυτικού, σύμφωνα με την Έκθεση Ομάδας Κρούσης Αεροπλανοφόρων του Υπουργείου Άμυνας του Ηνωμένου Βασιλείου για το 2025. Η ψηφιακή αρχιτεκτονική του συστήματος, με καθυστέρηση 0,05 δευτερολέπτων, επιτρέπει την απρόσκοπτη ενσωμάτωση με το Aegis CMS της Lockheed Martin, το οποίο αναπτύχθηκε σε 112 συμμαχικά σκάφη το 2024, σύμφωνα με το Κατάλογο CMS 2025 της Διοίκησης Θαλάσσιων Συστημάτων των ΗΠΑ. Αυτή η διαλειτουργικότητα είναι κρίσιμη σε αμφισβητούμενες παράκτιες περιοχές, όπου το 53% των ναυτικών εμπλοκών από το 2022 περιελάμβανε πολλαπλές πλατφόρμες, σύμφωνα με τη Μελέτη Ναυτικών Επιχειρήσεων του Κέντρου Ναυτικών Αναλύσεων του 2025.
Φυσικά δεν μπορεί να καθοδηγήσει πυραύλους ESSM II και δεν κάνει για τις φρεγάτες ΜΕΚΟ. Γιατί όμως να βάλεις FCR- FCRO σε ένα πολεμικό πλοίο, όταν υπάρχουν ραντάρ με δυνατότητες καθοδήγησης πυροβόλων στην Χ μπάντα όπως είναι το NS-50 που μπορεί να καθοδηγήσει τρία πυροβόλα των 20-76 χιλιοστών και 6-8 πυραύλους ενδιάμεσης καθοδήγησης. Πυραύλους MICA NG VL, CAMM, CAMM-ER, RIM-116C, CAMM-MR σε αποστάσεις έως τα 90 χιλιόμετρα. Μπορεί να καθοδηγήσει ακόμα και τους ASTER-30 και να μπει στην θέση του STIR 1.2 στις FDI HN. Είναι τραγικό να έχεις ένα καινούργιο πολεμικό πλοίο με λανθασμένα συστήματα το STIR 1.2 και τα πυροβόλα των 20 χιλιοστών. Βάζεις σύστημα RAM και δεν αγοράζεις πυραύλους GRIFFIN που που έχουν καθοδήγηση λέιζερ και εμβέλεια 5,5 χιλιομέτρων για να καταστρέφεις απειλές που οι πύραυλοι RIM-116 είναι ακατάλληλοι.
Λύσεις υπάρχουν αλλά πρέπει να μεγαλώσει ο αριθμός των πυροβόλων των πλοίων και η τοποθέτηση αυτόνομων συστημάτων εν συνδυασμό με ραντάρ. Φτηνά ραντάρ και φτηνά οπλικά συστήματα υπάρχουν δεν κάνει καμία προσπάθεια το ΥΠΕΘΑ να τα αποκτήσει.
Τα προβλήματα τα γράφω συνεχώς γιατί δεν μπορούν να το καταλάβουν στο ΥΠΕΘΑ είναι άξιον απορίας!
Δεν γράφω ποτέ αγοράστε αυτό, εκείνο ή το άλλο εξηγώ με πάσα ακρίβεια τα προβλήματα του κάθε ενός οπλικού συστήματος.
Οι ΗΠΑ έχουν οπλικό σύστημα για να αντιμετωπίσουν μια επίθεση καμικάζι UAV και το είχα αναφέρει από το 2023.
Δεν άρεσαν οι LCS FREEDOM για την Ελλάδα, ενώ είναι τα μοναδικά πλοία που μπορούν να καταστρέψουν ένα σμήνος drone με πυραύλους HELLFIRE & JAGM -179. Είπαμε όλα τα ξέρουν και τα γνωρίζουν αυτοί εκεί μέσα στο ΥΠΕΘΑ, τα τέρατα εξυπνάδας που έδωσαν 500 εκατομμύρια για τα 4 αρχαία σαράβαλα άχρηστα P-3B! Οι άνθρωποι με τις συνεχείς λανθασμένες αποφάσεις εκσυχρονισμού και αγοράς οπλικών συστημάτων! Τα ξεφτέρια μας που κατέστρεψαν την πολεμική βιομηχανία της Ελλάδας! Αυτοί οι καλοί μας άνθρωποι που παίρνουν τις εξαιρετικές αποφάσεις για το καλό μας το κάνουν, επειδή μας αγαπάνε
Στις φρεγάτες ΜΕΚΟ θα μπορούσαμε να τοποθετήσουμε αντιβαλλιστικό ραντάρ νέας γενεάς γιατί τώρα γίνετε με εμβέλεια 500 χιλιόμετρα και πυραύλους με αντιβαλλιστικές ικανότητες. Όλα γίνονται αλλά κάποιοι δεν θέλουν να γίνουν και φτάνουμε στο κρίσιμο ερώτημα:
Ο τουρκικός στρατός μεταβαίνει σε επιχειρήσεις χρησιμοποιώντας σμήνη εξειδικευμένων drones . Αυτά είναι τα drones Sivrisinek ("Κουνούπι") της Baykar, τα οποία η ίδια η εταιρεία κατατάσσει ως drone επόμενης γενιάς.
Συντονισμός επίθεσης και καθοδήγηση προς τους στόχους με ΑΙ. Το σμήνος, το οποίο δοκιμάστηκε στο πεδίο εκπαίδευσης Keşan στην Αδριανούπολη της Τουρκίας, αποτελούνταν από πέντε drones K2 Kamikaze και δέκα Moskit, καθώς και drones επίθεσης Bayraktar TB2, TB3 και AKINCI. Δηλαδή επειδή έχουν διαφορές στην ταχύτητα πέταξαν αυτόνομα και ενώθηκαν σε ένα σμήνος με την καθοδήγηση από τα μεγαλύτερα AKINCI. Στην πράξη δοκίμασαν επίθεση σε Ισραήλ και Ελλάδα βαθιά μέσα στην ενδοχώρα με τα καμικάζι drone να αποτελούν τα δολώματα που θα καταστρέψουν τα αντιαεροπορικά συστήματα, δηλαδή οι πύραυλοι του εχθρού. Μετά τα υπόλοιπα UAV θα εκτοξεύσουν όπλα με εμβέλεια μεγαλύτερη των 100 χιλιομέτρων για να καταστρέψουν τα αντιαεροπορικά συστήματα και θα τα αποτελειώσουν με μικρότερους πυραύλους και μίνι κρουζ.
Στο ΥΠΕΘΑ, στο Μαξίμου και στην Γαλλία όλα καλά; Νομίζετε πως θα μας σώσουν οι υπογραφές στις συμφωνίες; Δώστε και τα Μιράζ 2000 5 για να έρθουν πιο εύκολα οι Τούρκοι μέσα στην ενδοχώρα, να χτυπήσουν και την Αθήνα και να τοποθετήσουν την σημαία τους στην Ακρόπολη. Τα ψέματα τελείωσαν αν δεν δώσουμε 10+ δις ετησίως για άμυνα με κατασκευή το 50% και παραπάνω στην Ελλάδα τελειώσαμε!
Τελικά πόσες ειδήσεις θα έπρεπε να σας βάλω από την Τουρκία, με τα νέα δικά τους αμυντικά συστήματα για να το καταλάβετε εσείς εκεί μέσα στο ΥΠΕΘΑ 20; 50; Περισσότερα;
Η συνέχεια του άρθρου
Τον Απρίλιο του 2026, στη Σεβαστούπολη, σύμφωνα με Ουκρανούς και Δυτικούς αναλυτές, επιβεβαιώθηκε η ήττα δύο πλοίων συνοριακής περιπολίας (PSKR) Project 22460. Οι επιθέσεις ήταν συνδυασμένες: Ουκρανικά μη επανδρωμένα σκάφη (UBK) με κεφαλές προήλθαν από τη θάλασσα, ενώ σμήνη μη επανδρωμένων αεροσκαφών (UAV) εκτοξεύτηκαν από αέρος, με έως και 43 μονάδες να εκτοξεύονται σε μία μόνο νύχτα. Και τα δύο κατεστραμμένα PSKR ήταν οπλισμένα με την ίδια τυπική βάση ναυτικού πυροβολικού για αυτοάμυνα σε κοντινή απόσταση - ένα εξάκαννο AK-630M 30 χιλιοστών. Το ίδιο κανόνι είναι τοποθετημένο σε δεκάδες άλλα πλοία του Στόλου της Μαύρης Θάλασσας , από πυραυλάκατο μέχρι φρεγάτες και αποβατικά πλοία. Είναι επίσης η τελευταία γραμμή αυτοάμυνας του πλοίου, που προορίζεται να εμπλακεί ταυτόχρονα σε θαλάσσιους και αεροπορικούς στόχους. Δεν κατάφερε να εμπλακεί πλήρως σε κανένα από τα δύο. Αυτό δεν αφορά τους υπολογισμούς. Και δεν αφορά καθόλου το ίδιο το όπλο. Είναι ένα ερώτημα σχετικά με την κατηγορία συστημάτων στην οποία ανήκει και την αποστολή για την οποία σχεδιάστηκε πριν από μισό αιώνα.
Πώς λειτουργεί το AK-630
Η βάση αναπτύχθηκε από τους σχεδιαστές της Τούλα, V. P. Gryazev και A. G. Shipunov. Οι εργασίες σχεδιασμού ξεκίνησαν το 1963 και τέθηκε σε λειτουργία το 1976. Είναι μια αυτόματη βάση ναυτικού πυροβόλου με περιστρεφόμενη κάννη, που λειτουργεί με βάση την αρχή Gatling. Ο σκοπός της είναι να χρησιμεύσει ως το κύριο μέσο αυτοάμυνας ενός πλοίου σε κοντινή απόσταση. Καταπολεμά στόχους που αστοχούν από αεροσκάφη μεγάλου και μεσαίου βεληνεκούς, συμπεριλαμβανομένων πυραύλων κατά πλοίων, αεροσκαφών και ελικοπτέρων. Είναι επίσης ικανή να εμπλακεί σε πλωτές νάρκες και ελαφρά σκάφη.
Στον πυρήνα της βρίσκεται το αυτόματο πυροβόλο AO-18 με έξι κάννες. Σε αντίθεση με τα δυτικά αντίστοιχα, τα οποία είναι ηλεκτροκίνητα, η βάση λειτουργεί με αέριο. Το διαμέτρημα 30 mm χρησιμοποιεί ένα φυσίγγιο 30×165 mm, με ταχύτητα στο στόμιο περίπου 900 m/s και ρυθμό βολής έως και 5.000 φυσίγγια ανά λεπτό. Η αποτελεσματική εμβέλεια εναντίον εναέριων στόχων είναι έως και 4 km.
Πέντε χιλιάδες φυσίγγια ανά λεπτό είναι ένας αριθμός που είναι εύκολο να θυμηθεί κανείς, αλλά απαιτεί κάποια εξήγηση. Υπάρχουν έξι κάννες, η καθεμία από τις οποίες βάλλει περίπου 833 φυσίγγια ανά λεπτό ή ένα φυσίγγιο ανά κάννη περίπου κάθε 0,072 δευτερόλεπτα. Μεταξύ των βολών, η κάννη ψύχεται από ένα κλειστό κύκλωμα νερού μέσα στο περίβλημα. Τα πυρομαχικά τροφοδοτούνται με ιμάντα με 2.000 φυσίγγια. Η αναπλήρωση γίνεται από το διαμέρισμα του υποπύργου.
Η βάση περιστρέφεται σε μια πλατφόρμα με ηλεκτροϋδραυλική κίνηση. Η ταχύτητα μετατόπισης είναι 70°/s οριζόντια και 50°/s κάθετα. Αυτό σημαίνει ότι μια στροφή 180° διαρκεί περίπου 2,5-3 δευτερόλεπτα. Οι γωνίες ανύψωσης του πυροβόλου κυμαίνονται από -12° έως +88°: μπορεί να βάλλει σχεδόν μέχρι το ζενίθ και να κατέβει κάτω από τον ορίζοντα, αλλά υπάρχουν νεκρές ζώνες μεταξύ των ακραίων γωνιών - στην άκρη του νερού και πάνω από τα δικά του κατάρτια.
Το πυροβόλο δεν στοχεύεται από την ίδια τη βάση. Η καθοδήγηση γίνεται από ένα ξεχωριστό σύστημα ελέγχου πυρός επί του πλοίου, το οποίο είναι ενσωματωμένο με τον οπτικοηλεκτρονικό στύλο SP-520M, που είναι στάνταρ στο Project 22460 PSKR. Το σύστημα ελέγχου πυρός σε πολλά πολεμικά πλοία χρησιμοποιεί το ραντάρ MR-123 Vympel (όνομα αναφοράς ΝΑΤΟ: Bass Tilt). Το ραντάρ λειτουργεί στη ζώνη Χ και η κεραία είναι τοποθετημένη στον ιστό. Ένας τέτοιος σταθμός μπορεί να ελέγξει δύο πυροβόλα AK-630 ή ένα AK-630 και ένα AK-176 76 χιλιοστών.
Για ποιο λόγο κατασκευάστηκε;
Για να κατανοήσουμε γιατί το AK-630 φτάνει σήμερα στα όρια του σχεδιασμού του, πρέπει να ανατρέξουμε στην εποχή της δημιουργίας του. Στα τέλη της δεκαετίας του 1960, η κύρια απειλή για τα ναυτικά επιφανείας θεωρούνταν οι πύραυλοι κατά πλοίων που πετούσαν σε χαμηλά υψόμετρα πάνω από τη θάλασσα. Ο αμερικανικός πύραυλος Harpoon, που υιοθετήθηκε το 1977, έγινε το σημείο αναφοράς για ένα τέτοιο όπλο: βεληνεκές περίπου 120 χλμ., ύψος πτήσης 10-15 μέτρα πάνω από το νερό, ταχύτητα περίπου 240 m/s και κεφαλή περίπου 220 kg. Αυτό ήταν το προφίλ απειλής για το οποίο σχεδιάστηκε η κλάση Close-In Weapon System (CIWS) - η τελευταία γραμμή αυτοάμυνας του πλοίου. Η λογική είναι απλή. Τα συστήματα πυραύλων αεράμυνας (SAM) μεγάλου και μεσαίου βεληνεκούς αναχαιτίζουν τον πύραυλο καθώς πλησιάζει. Εάν αστοχήσουν, το πλοίο έχει μόνο δευτερόλεπτα που απομένουν, και σε αυτά τα δευτερόλεπτα, χρειάζεται ένα σύστημα ικανό να εκτοξεύσει την πυκνότερη δυνατή ροή βλημάτων στον αέρα σε βεληνεκές έως και 4 χλμ. Κατά προτίμηση, αυτό θα πρέπει να γίνεται αυτόματα, χωρίς να χρειάζεται ο χειριστής να ταλαντεύεται.
Όλα έχουν σχεδιαστεί για αυτόν τον σκοπό. Η ριπή είναι σύντομη και πυκνή, διασφαλίζοντας ότι τουλάχιστον ένα βλήμα στα εκατό χτυπά την κεφαλή ή τον κινητήρα του πυραύλου. Η εμβέλεια είναι 4 χλμ. επειδή σε αυτήν την απόσταση, ένας υποηχητικός πύραυλος καλύπτει το τελικό του τμήμα σε 15-20 δευτερόλεπτα, και κατά τη διάρκεια αυτού του χρόνου, είναι απαραίτητο να τον χτυπήσετε και να αξιολογήσετε το αποτέλεσμα. Ο ρυθμός βολής είναι υψηλός επειδή υπάρχει μόνο ένας στόχος, μεγάλος, και ακολουθεί μια προβλέψιμη τροχιά. Το σύστημα ελέγχου έχει ένα μόνο κανάλι επειδή ένα πυροβόλο δεν χρειάζεται να βάλλει σε δύο πυραύλους ταυτόχρονα: ο δεύτερος θεωρείται ότι χτυπιέται από ένα σύστημα αεράμυνας μεγάλου βεληνεκούς ή από ένα παρακείμενο πλοίο στον σχηματισμό.
Δευτερεύουσες εργασίες - στόχευση αεροσκαφών, ελικοπτέρων, ελαφρών σκαφών και πλωτών ναρκών - ακολουθούσαν την ίδια λογική. Οι στόχοι ήταν μεμονωμένοι ή λίγοι σε αριθμό, εμφανίζονταν προβλέψιμα και ασχολούνταν με μια σύντομη ριπή.
Αυτή η ιδέα λειτούργησε αξιοσημείωτα καλά. Αμερικανικές ναυτικές δημοσιεύσεις σημειώνουν ανοιχτά ότι η κλάση CIWS σχεδιάστηκε για μία μόνο εκτόξευση ή μια μικρή ομάδα, όχι περισσότερους από τρεις ή τέσσερις πυραύλους ανά ομοβροντία. Σε τέτοια σενάρια, τα AK-630, Phalanx και Goalkeeper απέδειξαν ακριβώς για ποιο λόγο είχαν σχεδιαστεί.
Τι τρέχει με τους γείτονες; Είναι λογικό να εξετάσουμε πώς λύθηκε το ίδιο πρόβλημα στη Δύση, ώστε να γίνει σαφές: οι περιορισμοί που αντιμετώπισε το AK-630 ήταν περιορισμοί της κατηγορίας του και όχι μιας συγκεκριμένης εξέλιξης. Αμερικανικό Mk 15 Phalanx
Ολλανδός τερματοφύλακας
Ισπανική Μερόκα Το αμερικανικό Mk 15 Phalanx χρησιμοποιεί ένα πυροβόλο M61 Vulcan 20 χιλιοστών έξι κάννων με ρυθμό βολής 4.500 φυσιγγίων ανά λεπτό και αποτελεσματικό βεληνεκές 1,5–3,6 χλμ., ανάλογα με την τροποποίηση. Το ολλανδικό Goalkeeper είναι κατασκευασμένο γύρω από ένα πυροβόλο GAU-8/A επτά κάννων 30 χιλιοστών —μια ναυτική τροποποίηση του πυροβόλου αεροσκαφών A-10 Thunderbolt II— με ρυθμό βολής 4.200 φυσιγγίων ανά λεπτό και βεληνεκές περίπου 2–3 χλμ., ανάλογα με τον τύπο του στόχου. Το ισπανικό Meroka έχει ασυνήθιστο σχεδιασμό με δώδεκα κάννες 20 χιλιοστών, που παράγουν φαινόμενο ομοβροντίας σε απόσταση 1,5–2 χλμ.
Και τα τρία είναι άμεσα σύγχρονα και ανάλογα του AK-630 στον προβλεπόμενο σκοπό τους. Το Phalanx και το Goalkeeper διαθέτουν ενσωματωμένο ραντάρ, ενώ το AK-630 διαθέτει ένα τοποθετημένο στον ιστό. Το Phalanx είναι ελαφρύτερο, το Goalkeeper βαρύτερο, αλλά η αρχιτεκτονική είναι η ίδια: το ραντάρ παρακολουθεί έναν μόνο στόχο, ο υπολογιστής υπολογίζει την προπορευόμενη βολή και το πυροβόλο βάλλει με πυκνή ριπή.
Η κύρια ομοιότητα δεν έγκειται στις αποστάσεις ή τα διαμετρήματα. Το κλειδί είναι ότι όλα αυτά τα συστήματα μπορούν ταυτόχρονα να παρακολουθούν και να εμπλέκουν ακριβώς έναν στόχο. Το ραντάρ μπορεί να διατηρεί αρκετές δεκάδες αντικείμενα στην τόξο αναζήτησής του, αλλά μπορεί να παρακολουθεί μόνο έναν στόχο. Αυτό δεν είναι ελάττωμα σε ένα συγκεκριμένο μοντέλο. Είναι ένα θεμελιώδες χαρακτηριστικό της κλάσης, που κληρονομήθηκε από τη δεκαετία του 1970.
Το Phalanx Block 1B έλαβε ένα ηλεκτροοπτικό κανάλι και την ικανότητα να εμπλέκει στόχους επιφάνειας και χαμηλής ταχύτητας, επεκτείνοντας το εύρος των απειλών, αλλά ουσιαστικά δεν άλλαξε την ικανότητα παρακολούθησης ενός καναλιού. Κανένα υπάρχον σύστημα παρακολούθησης πυραύλων CIWS δεν είναι ικανό να παρακολουθεί δύο στόχους ταυτόχρονα. Οι τεχνικές αξιολογήσεις του Ναυτικού των ΗΠΑ αναφέρουν ρητά αυτόν τον περιορισμό: η κλάση δεν μπορεί να κλιμακωθεί σε αριθμό καναλιών χωρίς μια πλήρη αναθεώρηση της αρχιτεκτονικής.
Όπου το σύστημα φτάνει στο ταβάνι: στον αέρα
Τώρα, η απλή αριθμητική εξηγεί τη σύγκρουση του Απριλίου στη Σεβαστούπολη καλύτερα από οποιεσδήποτε δηλώσεις των εμπλεκομένων. Και πρέπει να ξεκινήσει με το εναέριο μέρος της επίθεσης, επειδή αποκαλύπτει τον βασικό περιορισμό της κατηγορίας. Σμήνη μη επανδρωμένων αεροσκαφών επιτίθενται σε ένα ευρύ μέτωπο. Οι επιθέσεις του Απριλίου 2026, σύμφωνα με ουκρανικές και δυτικές αναλύσεις, περιελάμβαναν 20 έως 40 μη επανδρωμένα αεροσκάφη που εκτοξεύτηκαν σε μία μόνο επίθεση σε διάστημα μισής ώρας. Τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη πλησιάζουν με χαμηλότερη ταχύτητα από τους πυραύλους κατά πλοίων, αλλά ανιχνεύονται επίσης αργότερα: το πλαστικό τους σώμα, η χαμηλή υπογραφή ραντάρ και η πτήση κοντά στο νερό ή σε χαμηλά υψόμετρα.
Το πραγματικό παράθυρο από την ανίχνευση έως την κρίσιμη εμβέλεια είναι 60-90 δευτερόλεπτα. Τι καταφέρνει ένα AK-630 με το σύστημα ελέγχου SP-520M σε αυτά τα 60-90 δευτερόλεπτα; Σύμφωνα με εκτιμήσεις ειδικών, η απόκτηση ενός νέου στόχου μετά την απώλεια του προηγούμενου διαρκεί περίπου 5-10 δευτερόλεπτα. Δεν πρόκειται για υπολογισμό της θέσης του ραντάρ. είναι φυσική: το ραντάρ πρέπει να επανατοποθετηθεί, να αναγνωρίσει την υπογραφή, να συντονίσει την ακαταστασία από τη θάλασσα και την ακτή και να μεταδώσει τα δεδομένα στον υπολογιστή. Το να χτυπήσεις έναν στόχο με μια σύντομη ριπή διαρκεί μερικά δευτερόλεπτα ακόμα, συν την αξιολόγηση του αποτελέσματος. Έτσι, για έναν στόχο, χρειάζονται 10-15 δευτερόλεπτα από την αρχή μέχρι το τέλος. Δέκα στόχοι επί δέκα δευτερόλεπτα ισούνται με εκατό δευτερόλεπτα. Και το σύστημα έχει ενενήντα δευτερόλεπτα. Αυτή η απλή αριθμητική από μόνη της δείχνει ότι μια μόνο βάση AK-630 δεν μπορεί να καλύψει ούτε ένα σμήνος δέκα drones. Εάν υπάρχουν είκοσι στόχοι, η κατάσταση γίνεται τρομερή: το ραντάρ θα έχει χρόνο να επεξεργαστεί μόνο τέσσερα ή πέντε, ενώ τα υπόλοιπα θα περάσουν χωρίς να εμπλακούν σε πυρά.
Η γεωγραφία της προσέγγισης είναι επίσης ένας παράγοντας. Εάν τα drones προέρχονται από την ίδια κατεύθυνση, σε έναν τομέα περίπου 45°, ο επαναπροσανατολισμός τους μεταξύ τους διαρκεί ένα κλάσμα του δευτερολέπτου και δεν έχει σχεδόν καμία επίδραση. Εάν το μέτωπο επεκταθεί στις 90°, η περιστροφή του αζιμουθίου τίθεται σε εφαρμογή. Όταν πλησιάζετε από διαμετρικά αντίθετες κατευθύνσεις - από δύο πλευρές ταυτόχρονα - η στροφή διαρκεί έως και 3 δευτερόλεπτα μόνο για τους ίδιους τους μηχανικούς, χωρίς κλείδωμα και στόχευση. Έπειτα, υπάρχει το υψόμετρο. Αν το ίδιο σμήνος περιλαμβάνει συσκευές στα 50 μέτρα και στα 1.000 μέτρα, η κάννη πρέπει να ρυθμιστεί κατακόρυφα κατά δεκάδες μοίρες. Αυτό είναι ένα ακόμη δευτερόλεπτο. Και ένα ακόμη δευτερόλεπτο για να υπολογιστεί εκ νέου το προβάδισμα για τη διαφορετική γεωμετρία προσέγγισης. Και τέλος, υπάρχουν παρεμβολές. Το MP-123 διαθέτει στοιχεία προστασίας από ηλεκτρονικά αντίμετρα, αλλά έναντι των σύγχρονων φορητών σταθμών παρεμβολών ζώνης Χ, το ραντάρ αναγκάζεται να μεταβεί σε εφεδρικές λειτουργίες ή να παραχωρήσει προτεραιότητα στα οπτικά. Τα οπτικά έχουν χειρότερη απόδοση τη νύχτα. Σε βροχή και ομίχλη, ακόμη χειρότερα. Και η ουκρανική πλευρά προτιμά να επιτίθεται τη νύχτα. Αυτό είναι το βασικό όριο των αεροπορικών επιχειρήσεων. Αλλά τον Απρίλιο, υπήρχε κάτι περισσότερο από τον ουρανό.
Εκεί που το σύστημα φτάνει στο όριο: στη θάλασσα
Παράλληλα με την αεροπορική επίθεση, ουκρανικά μη επανδρωμένα σκάφη πλοηγούνταν στα δρομάκια της Σεβαστούπολης. Ένα Magura V5 ή παρόμοιο μη επανδρωμένο σκάφος είναι ένα μικρό σκάφος μήκους περίπου 5-6 μέτρων, με κεφαλή που ζυγίζει περίπου 250-320 κιλά. Σύμφωνα με ανοιχτές πηγές, η ταχύτητα πλεύσης ενός τέτοιου σκάφους είναι έως 20-25 κόμβοι, με μέγιστη ταχύτητα 40 κόμβων ή περισσότερο. Στο τελικό στάδιο, το μη επανδρωμένο σκάφος συχνά τραντάζεται και πλεύζει κοντά στην άκρη του νερού. Για το AK-630, αυτό είναι ένα θεμελιωδώς διαφορετικό προφίλ στόχου από ένα drone ή έναν πύραυλο, και οι προκλήσεις είναι εξίσου σημαντικές.
Το πρώτο πρόβλημα είναι η ανίχνευση. Στις αποστάσεις που απαιτούνται για την αποτελεσματική εμπλοκή με κανόνια, το ραντάρ MP-123 / SP-520M X-band διακρίνει ελάχιστα ένα μικρό, χαμηλό σκάφος από τις αντανακλάσεις της θάλασσας. Σε φόντο κυμάτων, το μη επανδρωμένο σκάφος παράγει μια υπογραφή συγκρίσιμη με αυτή ενός μεγάλου σκάφους ή ακόμα και ενός μεγάλου κύματος. Το οπτικό κανάλι μπορεί να την ανιχνεύσει, αλλά μόνο σε μικρές αποστάσεις, όταν το σκάφος βρίσκεται ήδη εντός της ζώνης εμπλοκής. Η έγκαιρη ανίχνευση, η οποία επιτρέπει χρόνο αντίδρασης, δεν αποτελεί ευθύνη του πυροβόλου ή του δικού του ραντάρ, αλλά εξωτερικών μέσων: παράκτιων θέσεων, αναγνωριστικών UAV και ραντάρ επιτήρησης πλοίου. Στην πραγματικότητα, αυτό σημαίνει ότι το AK-630 αρχίζει να εμπλέκεται με το μη επανδρωμένο αεροσκάφος όταν βρίσκεται ήδη 1,5-2 χλμ. από το πλοίο. Με άλλα λόγια, το ήμισυ της ονομαστικής του εμβέλειας έχει ήδη χαθεί.
Σταθμός ραντάρ MR-123 "Vympel" τα γνωστά FCR τα λένε πολλοί STIR.
Το δεύτερο πρόβλημα είναι η γεωμετρία. Οι γωνίες ανύψωσης του AK-630 πέφτουν στις -12° και τεχνικά το πυροβόλο μπορεί να χτυπήσει την επιφάνεια του νερού παράλληλα με το πλοίο. Αλλά η λέξη «τεχνικά» είναι σημαντική εδώ. Σε αποστάσεις μικρότερες από 500 μέτρα, η γωνιακή ταχύτητα του στόχου σε σχέση με το πλοίο γίνεται συγκρίσιμη με την ταχύτητα περιστροφής αζιμουθίου της βάσης. Οι 70°/s είναι πολλές έναντι ενός drone σε ένα χιλιόμετρο, αλλά πολύ λίγες έναντι ενός μη επανδρωμένου αεροσκάφους (UAV) που διέρχεται παράλληλα στα 300 μέτρα. Η βάση απλά δεν μπορεί να προλάβει τη γωνιακή ταχύτητα του στόχου.
Το τρίτο πρόβλημα είναι τα τυφλά σημεία. Ένα πλοίο δεν βρίσκεται στο κενό. Έχει υπερκατασκευές, ιστούς, άλλες βάσεις και κεραίες. Η βάση του πυροβόλου δεν μπορεί φυσικά να καλύψει ορισμένους τομείς γύρω από την πλευρά του πλοίου: η κάννη ακουμπά στο δικό του κατάστρωμα ή υπερκατασκευή. Ένα UAV που πλησιάζει από την πρύμνη ή κάτω από την πλώρη πέφτει σε αυτά τα τυφλά σημεία. Εκεί, μόνο ένας πολυβόλος στο πλάι ή ένα πυραυλικό σύστημα με διαφορετικό οπτικό πεδίο, εάν υπάρχει, μπορεί να το φτάσει.
Το τέταρτο πρόβλημα είναι η θνησιμότητα. Ένα βλήμα 30 χιλιοστών διαπερνά εύκολα το αλουμινένιο περίβλημα ενός πυραύλου ή το πλαστικό κύτος ενός drone. Εναντίον ενός drone με πλαστικό ή σύνθετο κύτος και πλεονάζοντα ηλεκτρονικά, ένα μόνο χτύπημα μπορεί να μην είναι αρκετό. Χρειάζονται πολλά πλήγματα, κατά προτίμηση στη μύτη, όπου βρίσκονται η ασφάλεια και η κεφαλή. Σε ταχέως μεταβαλλόμενο έδαφος, αυτό είναι πιο δύσκολο να επιτευχθεί παρά εναντίον ενός σταθερά κινούμενου πυραύλου.
Όταν έρχονται μαζί
Κάθε μία από τις δύο απειλές, μεμονωμένα, ήδη ωθεί τις δυνατότητες του AK-630 στα όριά τους. Όταν φτάνουν ταυτόχρονα, το αποτέλεσμα δεν αθροίζεται απλώς - πολλαπλασιάζεται.
Το πλήρωμα του πυροβόλου λαμβάνει δεδομένα από δύο φυσικά διαφορετικές κατευθύνσεις. Οι εναέριοι στόχοι βρίσκονται από πάνω, πετούν στα 50-500 μέτρα, με χαμηλά σήματα ραντάρ. Οι ναυτικοί στόχοι βρίσκονται από κάτω, κοντά στο νερό, επίσης δύσκολο να εντοπιστούν, αλλά κόντρα στη θάλασσα, όχι στον ουρανό. Το ραντάρ MR-123/SP-520M μπορεί να παρακολουθεί μόνο έναν στόχο κάθε φορά - πράγμα που σημαίνει ότι στο ίδιο λεπτό λειτουργίας, το πλήρωμα πρέπει επίσης να εναλλάσσεται μεταξύ δύο τύπων απειλής με διαφορετικές προτεραιότητες.
Η ίδια η προτεραιότητα είναι ένα ξεχωριστό ζήτημα. Ένα drone καμικάζι φέρει μια κεφαλή βάρους αρκετών κιλών και είναι επικίνδυνο αν χτυπήσει την υπερκατασκευή, τις κεραίες ή τους ανθρώπους στο κατάστρωμα. Ένα drone μπορεί να μεταφέρει 200-300 κιλά και είναι επικίνδυνο αν διεισδύσει στην πλευρά κάτω από την ίσαλο γραμμή. Το τι έχει προτεραιότητα εξαρτάται από τον τύπο του πλοίου, το εκτόπισμά του, την κατάστασή του και την απόσταση από την προβλήτα. Αυτή η απόφαση πρέπει να ληφθεί από τον διοικητή σε πραγματικό χρόνο, σε συνθήκες θορύβου, σκότους και εισερχόμενων δεδομένων. Και ενώ τη λαμβάνει, ο επιχειρησιακός κύκλος του πυροβόλου σπαταλιέται.
Είναι σημαντικό να γίνει διάκριση εδώ: οι άμυνες των πλοίων αυτής της κλάσης σχεδιάστηκαν για να αντέχουν σε μια διαφορετική απειλή, και η σημερινή συνδυασμένη επίθεση δεν είναι μια κλιμακωτή έκδοση του παλιού έργου, αλλά μια νέα, διπλή.
Συνολικά, αυτό δημιουργεί την εικόνα που βλέπουμε στα περιστατικά του Απριλίου: το πυροβόλο βάλλει, το πλήρωμα εργάζεται, ορισμένοι στόχοι καταρρίπτονται, αλλά ορισμένα καταρριφθέντα αεροσκάφη πέφτουν εκτός υδάτων -συμπεριλαμβανομένων, σύμφωνα με αναφορές και από τις δύο πλευρές, σε αστικές περιοχές- ενώ ορισμένα όπλα επίθεσης εξακολουθούν να φτάνουν στις θέσεις ελλιμενισμού και στα πλοία.
Η Οικονομία του Τελευταίου Συνόρου
Το AK-630 έχει ένα χαρακτηριστικό στο οποίο σαφώς ξεπερνά οποιοδήποτε δυτικό αντίστοιχο: το κόστος ανά βολή. Σύμφωνα με ανοιχτές εκτιμήσεις, ένα ρωσικής κατασκευής φυσίγγιο 30 χιλιοστών κοστίζει περίπου το αντίστοιχο 5-10 δολάρια. Ένα φυσίγγιο Phalanx κοστίζει περίπου 40-50 δολάρια. Ένα φυσίγγιο Goalkeeper, το οποίο χρησιμοποιεί τα πυρομαχικά της οικογένειας GAU-8/A 30x173 χιλιοστών, έχει σχεδόν την ίδια εμβέλεια.
Εάν μια σύντομη ριπή 10-20 φυσιγγίων εκτοξευθεί σε έναν μόνο στόχο, αυτό ισοδυναμεί με εκατό δολάρια ανά βολή. Ενάντια σε έναν πύραυλο Harpoon που κοστίζει 1,5 εκατομμύριο δολάρια, αυτή είναι μια αξιοσημείωτη αναλογία: ένα προς 15.000 δολάρια. Η κλάση CIWS σχεδιάστηκε για αυτό το είδος οικονομίας. Ο αμυνόμενος ξοδεύει δεκάρες, ο επιτιθέμενος εκατομμύρια.
Με τα drones και τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη, αυτή η αριθμητική είναι εντελώς αντίστροφη. Ένα ουκρανικό drone επίθεσης καμικάζι κοστίζει, σύμφωνα με διάφορες εκτιμήσεις, από αρκετές χιλιάδες έως δεκάδες χιλιάδες δολάρια. Ένα ναυτικό μη επανδρωμένο σκάφος κοστίζει αρκετές εκατοντάδες χιλιάδες. Μια ριπή 20-30 βλημάτων σε έναν στόχο εξακολουθεί να κοστίζει εκατό δολάρια, και όσον αφορά την κατανάλωση πυρομαχικών, αυτό εξακολουθεί να είναι κερδοφόρο.
Αλλά η αναλογία «κόστους χτύπημα έναντι κόστους διείσδυσης» γίνεται θεμελιωδώς διαφορετική. Κάθε μη επανδρωμένο μαχητικό drone που διεισδύει μπορεί να προκαλέσει ζημιές δεκάδων εκατομμυρίων δολαρίων: ένα κατεστραμμένο πλοίο, διακοπές στις επισκευές πλοίων, νεκρούς ναύτες, μια παράλυτη βάση. Κάθε drone που διεισδύει είναι μικρότερο, αλλά εξακολουθεί να ανέρχεται σε εκατομμύρια. Εάν από τα 20 επιθετικά αεροσκάφη, τα πέντε φτάσουν στις προβλήτες και τα τρία από αυτά χτυπήσουν, αυτή είναι μια απώλεια που κανένα βλήματα χαμηλού κόστους δεν μπορεί να αντισταθμίσει.
Το πρόβλημα δεν είναι ότι το AK-630 είναι ακριβό στη χρήση. Το πρόβλημα είναι ότι φυσικά δεν έχει χρόνο να βάλει σε κανένα από αυτά - ειδικά όταν οι στόχοι πλησιάζουν ταυτόχρονα από δύο διαφορετικά περιβάλλοντα.
Πού οδεύει η βιομηχανία;
Η ρωσική πλευρά αναζητά μια απάντηση σε αυτό το κενό σε διάφορες κατευθύνσεις ταυτόχρονα, και αυτές οι κατευθύνσεις από μόνες τους περιγράφουν σαφώς με τι έχει να αντιμετωπίσει η βασική τάξη.
Το πρώτο είναι ο διπλασιασμός των κάννων. Το AK-630M-2 Duet αποτελείται από δύο AK-630M σε έναν μόνο πυργίσκο, με συνδυασμένο ρυθμό βολής 10.000 φυσιγγίων ανά λεπτό και αυξημένη χωρητικότητα πυρομαχικών. Η λογική είναι προφανής: εάν υπάρχει ένα μόνο κανάλι διοίκησης, τουλάχιστον διπλασιάστε τις κάννες για να αυξήσετε την πυκνότητα ριπής εναντίον ενός μόνο στόχου. Αυτό λειτουργεί εναντίον θωρακισμένων ή στόχων υψηλής ταχύτητας, αλλά δεν λύνει το πρόβλημα της διοχέτευσης και των συνδυασμένων απειλών: το Duet εξακολουθεί να στοχεύει έναν στόχο κάθε φορά.
Το δεύτερο είναι η προσθήκη ενός καναλιού πυραύλων. Η σειρά των ναυτικών αντιαεροπορικών συστημάτων πυροβολικού και πυραύλων αναπτύσσεται προς αυτή την κατεύθυνση: η οικογένεια συστημάτων SAM Kashtan/Kashtan-M και οι διάδοχοί τους, το σύστημα Palash (Palma), το οποίο συνδυάζει πυροβολικό έξι κάννων με κατευθυνόμενους πυραύλους εδάφους-αέρος σε διάφορες διαμορφώσεις. Αυτό δεν είναι πλέον ένα καθαρό σύστημα πυροβολικού, αλλά ένα υβρίδιο ικανό να λειτουργεί με έναν πύραυλο σε μεγάλες αποστάσεις και ένα κανόνι σε μικρές αποστάσεις. Αλλά ακόμη και εδώ, ο αριθμός των καναλιών ελέγχου παραμένει ένα σημείο συμφόρησης και το πρόβλημα της εμπλοκής ναυτικών στόχων σε μικρές αποστάσεις είναι ουσιαστικά άλυτο.
Τρίτον , υπάρχει η μετάβαση σε μια νέα κατηγορία συστημάτων. Το Pantsir-M (η ναυτική έκδοση του Pantsir-S1) είναι μια προσπάθεια επανασυναρμολόγησης όλων των εξαρτημάτων για μια σύγχρονη αποστολή. Σύμφωνα με τα δημόσια διαθέσιμα υλικά του κατασκευαστή, είναι ένα πολυκαναλικό σύστημα ραντάρ-οπτικού ικανό να παρακολουθεί ταυτόχρονα πολλαπλούς στόχους, με ένα σύνολο πυρομαχικών έως και 32 έτοιμων προς εκτόξευση SAM, καθώς και δύο αυτόματα τυφέκια έξι κάννων. Αυτό δεν είναι πλέον εκσυγχρονισμός του AK-630. είναι μια διαφορετική κατηγορία. Και οι ίδιοι οι κατασκευαστές το τοποθετούν ως τέτοιο. Κρίσιμα, η μέτρηση πολλαπλών καναλιών επιτρέπει την παράλληλη εμπλοκή πολλαπλών στόχων - το ίδιο πράγμα που λείπει από την παλαιότερη κατηγορία σε μια συνδυασμένη επίθεση.
Τέταρτον , η συνεργασία με άλλα μέσα εκτός από το πυροβολικό. Ηλεκτρονικός πόλεμος, αναχαιτιστικά βασισμένα σε FPV drones, εταιρείες κατά των drones με πολυβόλα και φορητά συστήματα αεράμυνας, και τα δικά μας μη επανδρωμένα αεροσκάφη για περιπολίες υδάτων. Αναγνώριση ότι τα άμεσα σύνορα δεν μπορούν πλέον να καλύπτονται από ένα μόνο πυροβόλο και ότι το σύστημα πρέπει να κατασκευαστεί ως συνδυασμός πόρων με διαφορετικές φυσικές αρχές καταστροφής και διαφορετικούς τομείς ευθύνης.
Τι σημαίνει αυτό
Το AK-630 δεν είναι κακό όπλο. Είναι ένα πολύ καλά σχεδιασμένο ναυτικό όπλο για τον προβλεπόμενο σκοπό του και παραμένει ανταγωνιστικό στους ρόλους για τους οποίους σχεδιάστηκε. Εναντίον ενός μόνο πυραύλου κατά πλοίων, εναντίον μιας μικρής ομάδας στόχων από τη μία κατεύθυνση, εναντίον ενός αεροσκάφους ή ελικοπτέρου στην τελική ευθεία, εναντίον ενός ελαφρού σκάφους ή μιας πλωτής νάρκης - λειτουργεί. Το πρόβλημα είναι ότι η αποστολή έχει αλλάξει. Και έχει αλλάξει από δύο κατευθύνσεις ταυτόχρονα. Ο αέρας είναι γεμάτος με σμήνη φθηνών drones, των οποίων το μοναδικό κανάλι ελέγχου πυρός λειτουργεί πιο αργά από ό,τι μπορούν να πλησιάσουν τα drones. Η θάλασσα είναι γεμάτη με μη επανδρωμένα σκάφη, τα οποία είναι και πιο δύσκολο να εντοπιστούν και δύσκολο να χτυπηθούν με πυροβολικό σε μάχη σώμα με σώμα λόγω γωνιών και τυφλών σημείων. Και όταν και οι δύο απειλές χτυπούν ταυτόχρονα, όπως τον Απρίλιο του 2026 στη Σεβαστούπολη, τα προβλήματα συσσωρεύονται στο ίδιο πλήρωμα στον ίδιο σταθμό ελέγχου.
Από ολόκληρη την κατηγορία των CIWS που έχουν σχεδιαστεί για μεμονωμένους υποηχητικούς πυραύλους, κανένα δεν έχει επιτύχει το επίπεδο ταυτόχρονης εμπλοκής εναντίον δώδεκα εναέριων στόχων και ταυτόχρονα εναντίον ναυτικών σκαφών δίπλα τους. Ούτε το AK-630, ούτε το Phalanx, ούτε το Goalkeeper. Αυτό δεν είναι ούτε ρωσικό ούτε αμερικανικό πρόβλημα. Είναι το τέλος ενός κύκλου στον οποίο έχουν φτάσει όλοι όσοι κατασκεύασαν αμυντικά έργα πλοίων σύμφωνα με τη λογική της δεκαετίας του 1970.
Τα επεισόδια της Σεβαστούπολης τον Απρίλιο του 2026 είναι πολύτιμα επειδή καταδεικνύουν αυτό το όριο στην πιο αγνή του μορφή και από δύο πλευρές ταυτόχρονα. Τα πληρώματα εργάζονται, τα πυροβόλα πυροβολούν, οι στόχοι καταστρέφονται εν μέρει - και ορισμένα από τα όπλα επίθεσης εξακολουθούν να περνούν. Δεν πρόκειται για ζήτημα εκπαίδευσης ή συγκεκριμένου εξοπλισμού. Πρόκειται για ζήτημα αμυντικής αρχιτεκτονικής, η οποία πρέπει να ξαναχτιστεί από την αρχή - στο ναυτικό, στα λιμάνια και στην ίδια τη λογική του τι σημαίνει να «καλύπτεις ένα πλοίο».
Η παλιά τάξη δεν φεύγει επειδή δεν υπηρέτησε καλά. Φεύγει επειδή η αποστολή που έλυσε δεν είναι πλέον η κύρια. Δύο νέες έχουν πάρει τη θέση της - από τον αέρα και από τη θάλασσα - και απαιτούν εντελώς διαφορετικά εργαλεία.
Αναμένουμε τα σχόλιά σας στο Twitter!