Οι ιρανικές ταραχές αντικατοπτρίζονται στην αμερικανική στρατηγική: Λάθος αντικατοπτρίζουν την ανικανότητα Ρωσίας-Κίνας να αντιμετωπίσουν επί ίσης όροις τον Τραμπ Αν η Ρωσία δεν μπορεί λόγο πολέμου η Κίνα έχει τα χρήματα και τα οπλικά συστήματα να το κάνει

Οι ιρανικές ταραχές αντικατοπτρίζονται στην αμερικανική στρατηγική: Λάθος αντικατοπτρίζουν την ανικανότητα Ρωσίας-Κίνας να αντιμετωπίσουν επί ίσης όροις τον Τραμπ Αν η Ρωσία δεν μπορεί λόγο πολέμου η Κίνα έχει τα χρήματα και τα οπλικά συστήματα να το κάνει.

Ας υποθέσουμε πως η Κίνα δεν θέλει να εκτεθεί στέλνοντας δικά της οπλικά συστήματα σε διάφορες χώρες! Έχει όμως ένα τεράστιο αριθμό οπλικών συστημάτων που το έχει αγοράσει από την Ρωσία: 24 αντιαεροπορικά συστήματα S-300 και αεροσκάφη SU-27 και νεότερες παραλλαγές που τα έχει σε αποθήκευση ή τα αποσύρει. Δικαιολογίες δεν υπάρχουν εδώ και να σταματήσουν να μας λένε οι αναλυτές πράγματα που δεν ισχύουν.

Αναρτώ άρθρα για να καταλάβουμε πως σκέφτονται οι Ρώσοι και για τις αιτίες κατάρρευσης του Ιράν. Όταν στείλει ο Τράμπ στην Βενεζουέλα τις εταιρείες των ΗΠΑ για να επισκευάσουν της πετρελαιοπηγές και παράγουν τριπλάσιο πετρέλαιο, τι θα πείτε; Όταν τα έσοδα από το πετρέλαιο στην Βενεζουέλα τριπλασιαστούν- αλλά οι εταιρίες των ΗΠΑ θα πάρουν 20-30 δισεκατομμύρια για να της επισκευάσουν! Ας υποθέσουμε πως θα αγοράσει η Βενεζουέλα οπλικά συστήματα και άλλα προϊόντα από τις ΗΠΑ, τι θα μείνει για τον λαό της Βενεζουέλας; Τα υπέρ διπλάσια έσοδα από αυτά που έχουν τώρα από τις εξαγωγές πετρελαίου.

Δεν μπορούσαν η Ρωσία και η Κίνα να επισκευάσουν τις πετρελαιοπηγές στην Βενεζουέλα και αυτό συμβαίνει και στο Ιράν. Δεν μπορούσε η Κίνα να κάνει αστακό το Ιράν 24 συστήματα S-300 έχει σε αποθήκευση και παλιά αεροσκάφη να του δώσει. Όσο για την Ρωσία το Ιράν έστειλε πολεμικό υλικό αξίας 2,7 δισεκατομμυρίων από το 2021 σε αυτήν. Η Βόρεια Κορέα στέλνει κάθε χρόνο το 40% των πυρομαχικών της ετήσιας παραγωγής της Ρωσίας, στην αρχή έστειλε όλα τα παλιά αποθέματα από το 1970 που είχε στις αποθήκες και ξεπέρασε το 50%, δηλαδή πιο πολλά από την ετήσια παραγωγή όλου του ΝΑΤΟ.

Προσωπικά θα επιμείνω στην ίδια ερώτηση: πιο θα είναι το επόμενο βήμα του Προέδρου Τράμπ; Να τα βρει με την Κίνα και να τροφοδοτήσει Ινδία και Κίνα με τα πετρέλαια της Βενεζουέλας και του Ιράν για να θέσει στο περιθώριο την Ρωσία. Η Τουρκία θα διαλυθεί άμεσα αν το Ιράν πάει με την Δύση και θα γίνει το μεγάλο Κουρδικό κράτος, γιατί εκεί υπάρχει πετρέλαιο που μπορεί να βγει άμεσα και όχι με θαλάσσιες εξέδρες όπως στην Ανατολική Μεσόγειο.

Η Γροιλανδία είναι το επόμενο βήμα για να εξάγουν πετρέλαιο από αυτήν. Μα τι το θέλουν πια τόσο πολύ πετρέλαιο; Γιατί τελειώνει ο πετρέλαιο σε ΗΑΕ και Σαουδική Αραβία και γιατί θα διαλύσουν τα πλούσια Αραβικά Κράτη όπως έγινε σε Λιβύη, Συρία, Λίβανος κλπ. Το φτηνό πετρέλαιο θα ανεβάσει τις οικονομίες και για αυτό θα αφεθεί η πανάκριβη πράσινη ανάπτυξη στην άκρη.

Μαζί με όλα αυτά θα μας πάρει και εμάς η μπάλα και θα περάσουμε δύσκολα. Δεν μπορεί να διαλυθεί η Τουρκία αν δεν γίνει πόλεμος σε τρία-τέσσερα κομμάτια. Τα έγραψα και εχθές στο προηγούμενο μου άρθρο:

Η Διαχείριση του Καθεστώτος της Κυβέρνησης Τραμπ στη Βενεζουέλα μετά την περίοδο Μαδούρο: Καταναγκαστική Μόχλευση, Διακυβέρνηση Συνέχειας και Στρατηγική Αναπροσαρμογή Tο ίδιο θα μπορούσε να κάνει το Ιράν και να γλυτώσει την διάλυση και την αποσύνθεση. Λυπάμαι για όσα συμβαίνουν εκεί και τους Μουλάδες που κυβερνάνε που δεν καταλαβαίνουν τίποτα απολύτως από όσα συμβαίνουν.

Διαδηλώσεις στο Ιράν: Γιατί μια στρατιωτική σύρραξη είναι πολύ κοντά; Γιατί η Ρωσία δεν τους συμβουλεύει να κάνουν αλλαγές; Γιατί η Κίνα δεν τους λέει το ίδιο άραγε; Γιατί αφήνουν να διαλυθεί το Ιράν; Γιατί να πέσει το Ιράν στα χέρια του Τράμπ-Δύσης;

Στο προηγούμενο άρθρο μου είχα γράψει το εξής: Γιατί η Ρωσία ρίχνει λάδι στην φωτιά και γιατί ανακοίνωσε τώρα εν μέσω διαδηλώσεων που έχουν ξεπεράσει τις δέκα ημέρες το εξής:

Ιρανοί αναζητούν καταφύγιο στην Τουρκία: «Σκοτώνουν αδιακρίτως, δεν έχετε ιδέα τι γίνεται», λένε To ανέφερα πως η κατάσταση έχει ξεφύγει το γιατί όμως δεν μας λέει κανείς; WSJ: Η κατάρρευση της τράπεζας που βύθισε το Ιράν στο χάος - Η ιστορία της Ayandeh Bank! Δηλαδή τους έφαγαν τις καταθέσεις με την πτώχευση της τράπεζας και δεν έχουν να φάνε με την τρομερή άνοδο του πληθωρισμού και τους άρπαξαν τα χρήματα που θα τα χρησιμοποιούσαν για να τα βγάλουν πέρα.

Η πιο ισχυρή ένδειξη ότι τα πράγματα όδευαν προς κατάρρευση στο Ιράν δεν προήλθε από τη συσσωρευμένη αγανάκτηση της αντιπολίτευσης ούτε από τις ματαιωμένες προσδοκίες μιας νεολαίας που διεκδικούσε μεγαλύτερη ατομική ελευθερία. Ήρθε από την πτώση μιας τράπεζας, σύμφωνα με την Wall Street Journal. Στα τέλη του προηγούμενου έτους, η Ayandeh Bank, διοικούμενη από πρόσωπα προσκείμενα στο καθεστώς και επιβαρυμένη με ζημίες σχεδόν 5 δισεκατομμυρίων δολαρίων λόγω εκτεταμένων επισφαλών δανείων, κατέρρευσε. Η κυβέρνηση μετέφερε τα απομεινάρια της σε κρατική τράπεζα και προχώρησε στην εκτύπωση τεράστιων χρηματικών ποσών προκειμένου να καλύψει τις ζημίες. Με αυτόν τον τρόπο το πρόβλημα συγκαλύφθηκε, χωρίς όμως να αντιμετωπιστεί ουσιαστικά.

Ayandeh: Η χρεοκοπία της τράπεζας που έφερε το χάος

Η χρεοκοπία της Ayandeh εξελίχθηκε σε σύμβολο αλλά και σε καταλύτη μιας ευρύτερης οικονομικής αποσύνθεσης, η οποία τελικά πυροδότησε τις διαδηλώσεις που συνιστούν σήμερα τη σοβαρότερη απειλή για το καθεστώς από την ίδρυση της Ισλαμικής Δημοκρατίας πριν από πενήντα χρόνια. Η πτώση της τράπεζας κατέδειξε με σαφήνεια ότι το ιρανικό χρηματοπιστωτικό σύστημα, επιβαρυμένο από πολυετείς κυρώσεις, κακοδιαχείριση στη χορήγηση δανείων και εξάρτηση από πληθωριστική νομισματική πολιτική, είχε καταστεί όλο και πιο αφερέγγυο και στερούμενο ρευστότητας. Εκτιμάται μάλιστα ότι πέντε ακόμη τράπεζες βρίσκονται σε παρόμοια επισφαλή κατάσταση.

Η κρίση εκδηλώθηκε τη χειρότερη δυνατή χρονική στιγμή. Η αξιοπιστία της ιρανικής κυβέρνησης είχε ήδη υπονομευθεί από τον 12ήμερο πόλεμο με το Ισραήλ και τις Ηνωμένες Πολιτείες τον Ιούνιο, ο οποίος ανέδειξε την αδυναμία της να προστατεύσει τον πληθυσμό από εξωτερικές επιθέσεις. Παράλληλα, η άρνηση της ηγεσίας να συμβιβαστεί στις διαπραγματεύσεις για το πυρηνικό πρόγραμμα κατέστησε ανέφικτη την άρση των κυρώσεων. Τον Νοέμβριο, Ισραήλ και ΗΠΑ απείλησαν με νέες επιθέσεις σε περίπτωση που το Ιράν επιχειρούσε να ανασυγκροτήσει το βαλλιστικό ή πυρηνικό του οπλοστάσιο.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, το ιρανικό ριάλ - ήδη σε κρίσιμη κατάσταση - εισήλθε σε νέα φάση υποτίμησης, την οποία το καθεστώς δεν ήταν σε θέση να ανακόψει. Οι αμερικανικές κυρώσεις είχαν αποκόψει τη χώρα από την κρίσιμη εισροή δολαρίων μέσω Ιράκ, είχαν περιορίσει δραστικά τα έσοδα από τις εξαγωγές πετρελαίου σε σκληρό νόμισμα και είχαν καταστήσει απρόσιτα τα αποθέματα ξένου συναλλάγματος που τηρούνταν στο εξωτερικό.

«Επρόκειτο για μια τράπεζα με ισχυρές διασυνδέσεις και βαθιά διαφθορά, γεγονός που ανέδειξε ότι το ίδιο το τραπεζικό σύστημα λειτουργεί ως μηχανισμός πλουτισμού των ισχυρών», δήλωσε ο Αντνάν Μαζαρέι, πρώην αναπληρωτής διευθυντής του Τμήματος Μέσης Ανατολής και Κεντρικής Ασίας του ΔΝΤ. Σύμφωνα με τον ίδιο, η κατάρρευση της Ayandeh συνέβαλε σε ένα «κρεσέντο απώλειας νομιμοποίησης του καθεστώτος μετά την ισραηλινή επίθεση».

Η ιστορία της Ayandeh Bank

Η Ayandeh Bank ιδρύθηκε το 2013 από τον Αλί Ανσάρι, Ιρανό επιχειρηματία που συγχώνευσε δύο κρατικές τράπεζες με μια τρίτη που είχε δημιουργήσει ο ίδιος. Προερχόμενος από μία από τις πλουσιότερες οικογένειες της χώρας, διαθέτει πολυτελή έπαυλη εκατομμυρίων δολαρίων στο βόρειο Λονδίνο και θεωρείται πολιτικά στενός σύμμαχος του πρώην συντηρητικού προέδρου Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ.

Λίγες ημέρες μετά την κατάρρευση της Ayandeh, το Ηνωμένο Βασίλειο επέβαλε κυρώσεις στον Ανσάρι, χαρακτηρίζοντάς τον «διεφθαρμένο Ιρανό τραπεζίτη και επιχειρηματία» που συνέβαλε στη χρηματοδότηση των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης. Σε ανακοίνωσή του τον Οκτώβριο, ο ίδιος απέδωσε την αποτυχία της τράπεζας σε «αποφάσεις και πολιτικές εκτός του ελέγχου της διοίκησης».

Ύστερα από δεκαετίες τεχνητών παρεμβάσεων και συνεχούς ροής μαύρου χρήματος που κρατούσαν την προβληματική οικονομία σε λειτουργία, η Τεχεράνη βρέθηκε πλέον σε αδιέξοδο, χωρίς αποτελεσματικά εργαλεία για να αντιμετωπίσει μια ολοένα και βαθύτερη κρίση ή να ανταποκριθεί στις ανάγκες ενός απελπισμένου πληθυσμού. Εκατοντάδες έμποροι, μια κοινωνική ομάδα που σπανίως συμμετέχει σε μαζικές κινητοποιήσεις, κατέβηκαν στους δρόμους της Τεχεράνης ζητώντας άμεσα μέτρα στήριξης.

Η Ayandeh προσέφερε τα υψηλότερα επιτόκια στην αγορά, προσελκύοντας εκατομμύρια καταθέτες, ενώ ταυτόχρονα δανειζόταν σε μεγάλο βαθμό από την κεντρική τράπεζα, η οποία τύπωνε χρήμα για να τη διατηρήσει εν ζωή, σύμφωνα με οικονομολόγους. Όπως και άλλες προβληματικές ιρανικές τράπεζες, διέθετε μεγάλο όγκο μη εξυπηρετούμενων δανείων, έναν από τους βασικούς παράγοντες που οδήγησαν τελικά στη χρεοκοπία της.

Ιράν: Επικίνδυνη κλιμάκωση στη Μέση Ανατολή - Η Τεχεράνη απειλεί τις αμερικανικές βάσεις, αν δεχθεί επίθεση από την Ουάσιγκτον. Λυπάμαι για τα χάλια του Ιράν και τους ηλίθιους που το κυβερνάνε και δεν κάνουν ότι έγινε στην Βενεζουέλα για να το σώσουν.

Οδηγία να εγκαταλείψουν την αεροπορική βάση Αλ Ουντέιντ του αμερικανικού στρατού στο Κατάρ μέχρι το βράδυ της Τετάρτης, έχουν λάβει ορισμένα μέλη του προσωπικού. Την πληροφορία αυτή μεταδίδει το Reuters επικαλούμενο τρεις διπλωμάτες.

Ολα αυτά, εν μέσω προειδοποιήσεων από την Ουάσινγκτον ότι θα μπορούσε να παρέμβει για να προστατεύσει τους διαδηλωτές στο Ιράν.

Η Ρωσία οφείλει να συνεχίσει τη συνεργασία της με το Ιράν για την υλοποίηση των διμερών συμφωνιών τους και καμία τρίτη χώρα δεν μπορεί να επηρεάσει ή να μεταβάλει τον χαρακτήρα των σχέσεων Μόσχας–Τεχεράνης, δήλωσε σήμερα ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ, σε συνέντευξη Τύπου στη ρωσική πρωτεύουσα. Η Ρωσία δεν καταλαβαίνει τι συμβαίνει και δεν κάνει κάτι για να εκτονώσει την κατάσταση.

Στα δικά μας σας το είχα αναφέρει τώρα το λένε και οι άλλοι: Η Καρυστιανού που ήρθε να αποτελειώσει κάθε δεύτερη σκέψη Σαμαρά και το «δωράκι» στον Μητσοτάκη!

Το ενδεχόμενο για τη δημιουργία νέου πολιτικού φορέα εκ μέρους του Αντώνη Σαμαρά συζητιόταν πολύ μέσα στο 2025. Και ενώ ο πρώην πρωθυπουργός έγερνε προς την κωλοτούμπα, ήρθε η Μαρία Καρυστιανού, για να αποτελειώσει κάθε δεύτερη σκέψη του Μεσσήνιου, σύμφωνα με τη στήλη Big Mouth του powergame.gr. Κάπως έτσι, μέσα στο κλίμα των γιορτών παρέλαβε ένα ακόμη δωράκι, από αυτά τα θεόσταλτα, ο πρόεδρος Μητσοτάκης, που δείχνει να διαθέτει το κοκαλάκι της νυχτερίδας, απολαμβάνοντας από τον Ύψιστο όσα στέρησε (ο Ύψιστος) στον μακαρίτη τον πατέρα του. Τα δημοσκοπικά δεδομένα που εξηγούν το "φρενάρισμα" Σαμαρά

Όπως ανέφερε ρεπορτάζ του Γιώργου Πιέρρου στο parapolitika.gr, τα δημοσκοπικά δεδομένα που του δίνουν μια περίμετρο δυναμικής με σκληρό πυρήνα κοντά στο 4%, την ώρα που Καρυστιανού και Τσίπρας έχουν αντίστοιχους που φτάνουν το 10%, εξηγούν το «φρενάρισμα» του. Μάλιστα, η Μαρία Καρυστιανού διεκδικεί σημαντικό μερίδιο από τη δεξαμενή της αντισυστημικής ψήφου με δεξιά χαρακτηριστικά, μειώνοντας τα περιθώρια ενδυνάμωσης άλλων πολιτικών δυνάμεων που προσδοκούσαν ενισχύσεις.

Ο Τσίπρας 10% καλά καλή σας νύχτα που τα γράφετε αυτά. Η Καρυστινού θα πάρει ψήφους από την αντιπολίτευση και δεν θα βγουν ορισμένα κόμματα στην Βουλή κάτι που ευνοεί την ΝΔ. Το σενάριο να ξανά βγάλουν την ΝΔ και τον Κυριάκο Μητσοτάκη έστω και με βοήθεια από άλλο κόμμα για να κάνει κυβέρνηση, ισχύει από την ΕΕ.

Το σενάριο των ΗΠΑ-Τράμπ είναι άλλο: κυβέρνηση συνεργασίας πολλών κομμάτων για να υπογράψει ότι θέλουν οι ΗΠΑ και όχι ότι θέλει η ΕΕ για ΑΟΖ, 12 ναυτικά μίλια, θαλάσσια οικόπεδα κλπ. Το σενάριο εκλογές έως τον Απρίλιο μετά το Πάσχα ισχύει και θα δούμε πως θα υλοποιηθεί βάσει των εξελίξεων στο Ιράν και αν φάνε τον Μητσοτάκη.

Η Καρυστιανού θα μαζέψει πολλούς ψήφους και θα δούμε πως θα την προωθήσουν και γιατί. Υπάρχει ένα ακόμα ενδεχόμενο, να βγει και μετά να χαθούν περισσότεροι από το 50% των βουλευτών της που θα πάνε στο πρώτο κόμμα για να κάνουν κυβέρνηση. Όχι δεν φάσκω και αντιφάσκω, αναρωτιούνται στις ΗΠΑ αν ένας αδύναμος Μητσοτάκης, μήπως είναι καλύτερος από μια κυβέρνηση συνεργασίας!

Γιατί όμως; Γιατί υπάρχουν δυο σενάρια: ένα θερμό επεισόδιο μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, ή ένας περιορισμένος πόλεμος μεταξύ Τουρκίας-Ελλάδας με θερμό επεισόδιο στην Κύπρο. Σε καμία περίπτωση δεν θέλουν πόλεμο στην Κύπρο, αλλά το βλέπω δύσκολο να ελένξουν ένα θερμό επεισόδιο εκεί αν συμβεί από πλευράς Τουρκίας. Αυτά για τώρα θα δούμε τι θα συμβεί στο Ιράν και θα προσπαθήσουμε να αποκρυπτογραφήσουμε τι σκέφτεται η Κίνα. Εκεί δεν υπάρχουν δηλώσεις και δεν μπορείς να μάθεις αυτά που θέλεις.

Η συνέχεια του άρθρου που δημοσιεύτηκε στο Ρώσικο σαιτ topwar: Ενώ ο Ντόναλντ Τραμπ αποκομίζει επικερδείς ανταμοιβές στα μέσα ενημέρωσης από πλάνα του απαχθέντος και συλληφθέντος προέδρου της Βενεζουέλας Νικολάς Μαδούρο, ένα δεύτερο αμερικανικό μέτωπο ξεδιπλώνεται για άλλη μια φορά γύρω από το Ιράν και την πολιτική του ηγεσία. Αυτό το μέτωπο είναι προς το παρόν ενημερωτικό και επικεντρώνεται στις ανατρεπτικές δραστηριότητες των ΗΠΑ και του Ισραήλ εντός του Ιράν, αλλά δεν θα αργήσει πολύ πριν αυτά τα γεγονότα κλιμακωθούν σε μια επιχείρηση αμερικανικού τύπου για την εξουδετέρωση της πυρηνικής υποδομής του Ιράν.

Το Ιράν βιώνει αυτή τη στιγμή ένα ακόμη κύμα δημόσιων διαμαρτυριών και για άλλη μια φορά οι ΗΠΑ προσπαθούν να τις αξιοποιήσουν, ακολουθώντας ένα πολύ γνωστό μοτίβο. Για το Ιράν, οι διαμαρτυρίες αποτελούν ένα μοναδικό κομμάτι της πολιτικής κουλτούρας. Ξανά και ξανά, τα δυτικά και ευρύτερα φιλελεύθερα μέσα ενημέρωσης, βλέποντας αυτό το κύμα, αρχίζουν να προβλέπουν την πτώση του καθεστώτος του αγιατολάχ και τη διαφυγή του Αμπού Ντάμπι Χαμενεΐ (ασθένεια, παραίτηση, μεταβίβαση της εξουσίας στον γιο του κ.λπ.) - αλλά τα πράγματα δεν πάνε καλά. Παρ 'όλα αυτά, η τρέχουσα κατάσταση στο Ιράν είναι πραγματικά περίπλοκη: ο πολιτισμός είναι πολιτισμός, τα σχέδια είναι σεισμικά, αλλά οι αμερικανο-ισραηλινές επιθέσεις έχουν αποδυναμώσει σημαντικά το Ιράν σε περιφερειακό επίπεδο και την πολιτική του ελίτ στο εσωτερικό. Έτσι, η ομάδα του Ντόναλντ Τραμπ θα μπορούσε πράγματι να εκμεταλλευτεί ένα παράθυρο ευκαιρίας. Αυτό είναι εντελώς δυσμενές για τη Ρωσία και πρέπει να παρακολουθεί πολύ στενά την κατάσταση στο Ιράν.

Πολιτικά μπόνους των ΗΠΑ και οι αποδέκτες του λατινοαμερικανικού σόου

Παρά την τρέχουσα κριτική προς τις ΗΠΑ για το «διεθνές δίκαιο», ο Αμερικανός ηγέτης τώρα καρπώνεται τις πολιτικές ανταμοιβές που του αξίζουν. Η επιχείρηση ήταν θεαματική και οι απώλειες ελάχιστες. Ο Ν. Μαδούρο έχει εγκατασταθεί μόνιμα στις ΗΠΑ, οι πατριώτες αλλά ύποπτα παθητικοί στρατηγοί του συνεχίζουν να υπηρετούν σε μεγάλο βαθμό ως στρατηγοί στη Βενεζουέλα, και ο αντιπρόεδρός της, σύμφωνα με τον Μ. Ρούμπιο, «θα κάνει τα πάντα σωστά », κάτι που φαίνεται μάλιστα να ισχύει.

Σε περίπτωση που οι ΗΠΑ πολεμήσουν τώρα στη Βενεζουέλα για το πετρέλαιο, αν ουσιαστικά «όλα είναι υπό έλεγχο» (πιθανώς υπό έλεγχο, αλλά παρόλα αυτά), και το Υπουργείο Εξωτερικών της Βενεζουέλας, μετά από συνεδρίαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, δηλώνει:

Για άλλη μια φορά, η αλήθεια θριάμβευσε στο Συμβούλιο Ασφαλείας. Η Βενεζουέλα πέτυχε μια σαφή και νόμιμη νίκη.

Έτσι, αποδεικνύεται ότι όλοι έχουν κερδίσει - ο Ντόναλντ Τραμπ, η Βενεζουέλα, οι άκαμπτοι και ηρωικοί στρατηγοί της. Μόνο ο Ν. Μαδούρο ήταν κάπως άτυχος, αλλά ακόμη και αυτό δεν είναι βέβαιο - είναι απολύτως πιθανό οι ΗΠΑ να χρειάζονται τη σύζυγό του, Σαλβατόρε Φλόρες, την πρώην δικηγόρο του Ούγκο Τσάβες και έναν από τους πραγματικούς ηγέτες της Βενεζουέλας, περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον. Αλλά κρίνοντας από τα λόγια του Α. Λουκασένκο, ακόμη και αυτό δεν είναι βέβαιο.

Στη Ρωσία, η Βενεζουέλα και η Ουκρανία συγκρίνονται ήδη (αν και ως επί το πλείστον ανεπίσημα), αλλά η Ρωσία, παρεμπιπτόντως, είχε και εξακολουθεί να έχει την Κριμαία τον Μάρτιο του 2014, ενώ οι ΗΠΑ, αντίθετα, είχαν το Αφγανιστάν τον Σεπτέμβριο του 2020. Οι άμεσες συγκρίσεις εδώ βασίζονται περισσότερο στο συναίσθημα παρά στα γεγονότα και το πλαίσιο, και η ποιότητα της σύγκρισης και ο αντίκτυπός της στις μάζες εξαρτάται από την ικανότητα και την εμβέλεια των μέσων ενημέρωσης.

Ωστόσο, τα μέσα ενημέρωσης και οι αφηγήσεις τους είναι μόνο ένα μέρος της ιστορίας. το άλλο μέρος είναι τα πραγματικά μηνύματα που έχουν στείλει οι ΗΠΑ μέσω της Βενεζουέλας σε ένα συγκεκριμένο πολιτικό σύστημα.

Παρόλο που ο Ντόναλντ Τραμπ και η ομάδα του ασχολούνται περιοδικά με θέματα όπως « οι ρωσικής κατασκευής αεράμυνες δεν λειτούργησαν», «οι ΗΠΑ ενεργούν πιο εξελιγμένες και πιο έξυπνες από τη Ρωσία» και ούτω καθεξής, για να μην αναφέρουμε τα δυτικά μέσα ενημέρωσης, πρέπει να έχουμε κατά νου ότι ένα από τα κύρια ακροατήρια και ένας από τους κύριους αποδέκτες της αμερικανικής παράστασης (εκτός από τη Ρωσία και την Κίνα) ήταν το Ιράν.

Ιρανική ταυτότητα, η ιδιαιτερότητά της και τα όριά της

Το γεγονός ότι ο Ντόναλντ Τραμπ έχει προσφερθεί εθελοντικά να υπερασπιστεί όχι μόνο τους διαδηλωτές, αλλά και τους ταραξίες στο Ιράν δεν είναι, σε γενικές γραμμές, κάτι καινούργιο . Δεν ήταν μόνο οι Δημοκρατικοί που ήταν γνωστοί για τέτοια υποστήριξη. Ο ίδιος ο Ντόναλντ Τραμπ ήταν επίσης θορυβώδης στην πρώτη του θητεία. Συγκεκριμένα, είπε το ίδιο πράγμα το 2018.

Πριν από αυτόν, τόσο υπό τον Τραμπ Α' όσο και υπό τον Τραμπ Β', η καλλιέργεια ένοπλων αντικυβερνητικών πυρήνων, η καλλιέργεια αυτονομιστικών κινημάτων και η καλλιέργεια ενός μέρους της μεσαίας τάξης στο Ιράν δεν σταμάτησαν ποτέ. Το πρόβλημα ήταν, και παραμένει, για τις Ηνωμένες Πολιτείες ότι βασίζονται σε μια νεαρή και, πράγματι, αρκετά μορφωμένη μεσαία τάξη στο Ιράν ως ένα είδος κινητήριας δύναμης της φιλελεύθερης δημοκρατίας δυτικού τύπου.

Είναι αυτή η μεσαία τάξη που πρέπει να μεταφέρει σωστά τις αξίες στις μάζες και να βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της διαμαρτυρίας. Αλλά ακριβώς ως αυτός ο κινητήριος δύναμης, η νεαρή και μορφωμένη μεσαία τάξη του Ιράν έχει από καιρό αποτύχει για τους σκοπούς των Ηνωμένων Πολιτειών (και της Δύσης γενικότερα).

Παρά την εξαιρετικά επικριτική στάση της απέναντι στο ιρανικό πολιτικό σύστημα, ο πυρήνας αυτής της ομάδας είναι αρκετά πατριωτικός και δεν έχει καμία πρόθεση να απαρνηθεί την ιρανική της ταυτότητα. Ο πιθανός οδηγός δεν έχει καμία σχέση με «πολίτες του δημοκρατικού κόσμου», «την κοινότητα των ευρωπαϊκών (ευρύτερα, φιλελεύθερων) δημοκρατιών» και ούτω καθεξής. Και αυτό παρά το γεγονός ότι εξωτερικά όλα φαίνονται ακριβώς το αντίθετο.

«Στην Ευρώπη», στην πραγματικότητα συμπεριφέρονται σαν να έχουν δραπετεύσει από μια ασφυκτική, ζοφερή φυλακή, ένα καταφύγιο πόνου και απελπισίας. Αλλά όταν, βλέποντας όλα αυτά και αναλύοντας τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, οι δυτικοί φιλελεύθεροι πολιτικοί στρατηγιστές αρχίζουν να τρίβουν τα χέρια τους εν αναμονή, αποδεικνύεται ότι «τα πράγματα δεν είναι τόσο ξεκάθαρα». Οι Ιρανοί δεν βιάζονται να κατεδαφίσουν τη «φυλακή της σκοτεινής τυραννίας» τους, αν και διαμαρτύρονται συχνά και έντονα.

Από εννοιολογική άποψη, για τους ιδεολόγους και τους πολιτικούς στρατηγούς στις ΗΠΑ και την ΕΕ, αυτό είναι ένα «εμπόδιο», ένα δύσκολο στηθαίο που πρέπει να ξεπεραστεί. Επιπλέον, αυτή η ιρανική ταυτότητα είναι επίσης πολυεθνική. Το «να είσαι Πέρσης» είναι μια αναφορά σε πολύ βαθιά πολιτιστικά στρώματα, όπου οι εθνοτικές εντάσεις εξομαλύνονται. Αυτό είναι ένα σημαντικό πλεονέκτημα όσον αφορά την πολιτική σταθερότητα.

Αιώνια προβλήματα και επαναλαμβανόμενα σενάρια

Ωστόσο, υπάρχει και η άλλη όψη του νομίσματος: η κόπωση του κοινού από τα ανεπίλυτα προβλήματα, όχι αφηρημένων «γενικών προβλημάτων», αλλά πολύ συγκεκριμένων που επαναλαμβάνονται ξανά και ξανά. Στο Ιράν, ένα τέτοιο πρόβλημα είναι ο πληθωρισμός, που συνδέεται με την κυκλοφορία των δολαρίων. Το δεύτερο πιο σύνθετο και σοβαρό ζήτημα είναι η ενεργειακή ασφάλεια. Υπάρχουν τρίτο, τέταρτο και πέμπτο, αλλά ο πληθωρισμός είναι πολύ πιο σημαντικός.

Αυτό δεν είναι μόνο το πρόβλημα του Ιράν. Η Τουρκία, για παράδειγμα, αντιμετωπίζει μια παρόμοια συστημική μάστιγα, αλλά οι συνθήκες και οι λύσεις για την Τεχεράνη και την Άγκυρα διαφέρουν. Η Τουρκία προσελκύει εξωτερική χρηματοδότηση, ενώ το Ιράν βασίζεται στις εξαγωγές και τις επανεξαγωγές (βλ. Βενεζουέλα) προς την Κίνα, καθώς και σε ένα μοναδικό εμπορικό και χρηματοοικονομικό δίκτυο στη Μέση Ανατολή (Λίβανος, Ιράκ, Υεμένη, Συρία).

Όταν οι ιρανικές εμπορικές οδοί χτυπήθηκαν στη Συρία μετά το πραξικόπημα και η ηγεσία και τα οικονομικά της Χεζμπολάχ υπέστησαν σημαντικά πλήγματα, ήταν σαφές ότι το Ιράν σύντομα θα αντιμετώπιζε ένα πληθωριστικό πλήγμα, ακολουθούμενο από αναταραχές (και στη συνέχεια κοινωνικές αναταραχές) σε 4-7 μήνες. Οποιαδήποτε βιομηχανία παροχής υπηρεσιών ή εμπορίου θα μπορούσε να λειτουργήσει ως έναυσμα. Οι οδηγοί ταξί, για παράδειγμα, ήταν κάποτε έναυσμα. Τώρα, οι ιδιοκτήτες και οι πωλητές καταστημάτων κινητής τηλεφωνίας έχουν αναλάβει αυτόν τον ρόλο. Επιπλέον,

ο εμπορικός τομέας στο σύνολό του (συμπεριλαμβανομένων των μεγαλύτερων παζαριών στις πόλεις και των ανταλλακτηρίων συναλλάγματος) παρακολουθεί την κατάσταση για να καθορίσει εάν θα συνταχθεί ή όχι με την αναταραχή. Τώρα το έχουν κάνει, κάτι που μιλάει για τη σοβαρότητα των ιρανικών διαμαρτυριών. Αυτό σημαίνει ότι οι διαμαρτυρίες είναι πραγματικά εκτεταμένες και έχουν εξαπλωθεί σε μεγάλες αστικές περιοχές. Η λέξη παραμένει στους πολυάριθμους βετεράνους του πολέμου Ιράν-Ιράκ, αλλά σε αυτό το στάδιο, τα πράγματα συνήθως καταλήγουν σε μια φάση παραχωρήσεων από την κυβέρνηση προς το κοινό. Αυτή τη στιγμή, η ιρανική κυβέρνηση θα ήταν καλύτερα να υποχωρήσει. Το πρόβλημα είναι ότι δεν διαθέτει τους πόρους για να αντιμετωπίσει συστηματικά το ζήτημα του πληθωρισμού.

Με τα χρόνια, οι ιρανικές αρχές έχουν γίνει αρκετά επιδέξιες στο να διαχωρίζουν την οργή από την εξωτερικά ενορχηστρωμένη εξέγερση. Τα δυτικά και ισραηλινά μέσα ενημέρωσης παραπονιούνται ότι, παρόλο που στους Ιρανούς έχουν δοθεί πολλά τερματικά Starlink και το γραφείο του κ. Musk δεν περιορίζει τις δραστηριότητες στο Ιράν, ο συντονισμός των διαμαρτυριών μέσω αυτού του εργαλείου είναι αναποτελεσματικός. Τα Starlinks εντοπίζονται (προφανώς, οι Ιρανοί έχουν στην πραγματικότητα τις τεχνικές δυνατότητες) και οι συντονιστές κλείνουν.

Με το διαδίκτυο εντελώς απενεργοποιημένο, το Starlink είναι επίσης ανενεργό, αν και θα ήταν εξαιρετικά χρήσιμο για τον συντονισμό των αναταραχών. Φαίνεται ότι αυτό το πολύτιμο δίκτυο πληροφοριών θα πρέπει να διατεθεί για πιο πρακτικές εργασίες (θυμηθείτε την επίθεση στην ιρανική αεράμυνα), εάν η επιτυχία των διαμαρτυριών δεν είναι εγγυημένη. Ο κληρονόμος του Σάχη του Ιράν στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο οποίος προσπαθεί να ηγηθεί των διαμαρτυριών, είναι άλλοτε αγανακτισμένος, άλλοτε λυπημένος, και αυτό είναι κατανοητό.

Σενάρια αυτού του είδους - παρόμοια στον πυρήνα τους, αλλά διαφορετικά στις συγκεκριμένες λεπτομέρειες της εκτέλεσης - πραγματοποιούνται ξανά και ξανά, και οι «Ιρανοί αγιατολάχ» τα απωθούν εξίσου μεθοδικά. Αυτό θα συμβεί και αυτή τη φορά, αλλά υπάρχει μια ανατροπή.

Σχετικά με τις αποχρώσεις

Κάθε νέα ομάδα στον Λευκό Οίκο θέλει να επιλύσει ζητήματα όπως το Ιράν, η Βενεζουέλα, η Συρία, η Λιβύη κ.ο.κ. ανεξάρτητα, και το πιο σημαντικό, γρήγορα, επομένως συχνά αποτυγχάνουν. Πριν από την επιχείρηση απομάκρυνσης του Ν. Μαδούρο, οι ΗΠΑ είχαν πολλές αποτυχίες στη Βενεζουέλα, συμπεριλαμβανομένης μιας ιδιαίτερα υψηλού προφίλ υπό τον «πρώτο Τραμπ».

Παρ' όλα αυτά, οι ΗΠΑ, ως πολιτικό σύστημα, έχουν την τάση να χτυπούν τον ίδιο στόχο για χρόνια, ακόμη και δεκαετίες. Ο ηγέτης μιας συγκεκριμένης ομάδας, όπως είναι κατανοητό, θέλει να επιλύσει τα πάντα γρήγορα και εντός της θητείας του, αλλά το σύστημα στο σύνολό του θα συνεχίσει να χτυπά τον ίδιο στόχο πριν και μετά από αυτούς . Αυτό το χαρακτηριστικό της Ρωσίας δεν πρέπει μόνο να γίνει κατανοητό· πρέπει να τονίζεται απροκάλυπτα όταν συζητάμε για τις ΗΠΑ.

Το αμερικανοϊσραηλινό κομπρεσέρ λειτουργεί συνεχώς, και ο Ντόναλντ Τραμπ έχει μια εντυπωσιακή, αλλά προσωρινή, παρουσία εδώ. Οι Δημοκρατικοί άρχισαν να επιτίθενται στο εμπορικό και χρηματοπιστωτικό σύστημα του Ιράν στη Μέση Ανατολή - ίσως όχι τόσο προσβάσιμο στα μέσα ενημέρωσης όσο οι ενέργειές τους, αλλά δεν πρέπει να υποτιμώνται. Η Συρία δεν έπεσε απλώς «λόγω προδοσίας», δυστυχώς, αλλά μάλλον, ενέδωσε στην απελπισία της οικονομικής ανάκαμψης . Ούτε το Ιράν, ούτε η Ρωσία, ούτε η Κίνα μπορούσαν να προσφέρουν ένα «Σχέδιο Μάρσαλ» για τη Συρία. Αλλά μία από τις προϋποθέσεις για αυτήν την κατάσταση ήταν ο περιορισμός των επιχειρήσεων στον Λίβανο και το Ιράκ. Αυτό δεν συζητείται ούτε θυμάται κανείς, και είναι κρίμα.

Ο Ντόναλντ Τραμπ ξεκίνησε τη σειρά επιθέσεών του από διαφορετική οπτική γωνία, αλλά εντός του συνολικού πλαισίου καθορισμού στόχων μιας μακροπρόθεσμης στρατηγικής τύπου «jackhammer». Κάθε τέτοια παραβίαση αποτελεί μια αύξηση του πληθωρισμού στο Ιράν. Κάθε έξαρση δεν είναι καν διαμαρτυρίες αυτή καθαυτή, αλλά ένα νέο βήμα προς ένα δημόσιο αίσθημα απελπισίας σε μια σειρά από θεμελιώδη ζητήματα. Η ανθεκτικότητα οποιασδήποτε κοινωνίας εδώ, αν και σημαντική, δεν είναι άπειρη. Αυτό που τελικά θέλει το Ιράν μπορεί να μην είναι καθόλου η φιλελεύθερη δημοκρατία, αλλά απλώς «κάτι άλλο». Αλλά, όπως ήδη καταλαβαίνουμε, αυτό το «κάτι άλλο» συνήθως καταλήγει υπό τον έλεγχο τρίτων.

Το μήνυμα του Ντόναλντ Τραμπ προς το Ιράν είναι: αργά ή γρήγορα, θα μπλοκάρουμε τις αποστολές πετρελαίου σας. Αυτό είναι μείον ένα κανάλι εισοδήματος. Το Ιράκ προτιμά τώρα να στρέφεται περισσότερο προς τις Ηνωμένες Πολιτείες, και γνωρίζοντας την κατάσταση στη Συρία και τον Λίβανο, μπορεί κανείς να προβλέψει μια περαιτέρω μείωση του εμπορίου του Ιράν στη Μέση Ανατολή. Αυτό μείον ένα δεύτερο κανάλι. Και αυτό το κομπρεσέρ θα συνεχίσει να χτυπάει.

Αν το Ιράν, μαζί με την Κίνα, τη Ρωσία, την Ινδία, τον Νιμπίρου και τους κατοίκους της Ωκεανίας, δεν καταφέρουν να βρουν εναλλακτικά κανάλια, το αμερικανο-ισραηλινό κομπρεσέρ θα δημιουργήσει παρόλα αυτά ένα ευρύ ρήγμα. Αυτό είναι αναπόφευκτο. Αλλά πώς μπορεί να βρεθεί μια εναλλακτική λύση αν ο κύριος κάτοχος της προσφοράς δολαρίου βρίσκεται εκτός Κίνας, Ρωσίας και Ινδίας και δεν υπόκειται στις ανησυχίες του Νιμπίρου; Μόνο δημιουργώντας ένα νέο περιφερειακό πρότυπο αξίας, τουλάχιστον σε χρυσό, αφού δεν υπάρχει άλλο καθολικό πρότυπο. Ναι, όλοι φαίνεται να πειραματίζονται με συστήματα πληρωμών - και αυτό είναι αξιέπαινο - αλλά πώς θα μετρηθεί η αξία;

Αργά ή γρήγορα (και το "αργά" δεν είναι δεκαετίες, αλλά το πολύ προβλέψιμο μέλλον) το ιρανικό σύστημα θα καταρρεύσει - και αυτό είναι απλώς δεδομένο. Ο μετασχηματισμός του Ιράν (οποιασδήποτε μορφής) ήδη αποκόπτει τη Ρωσία από την παγκόσμια αγορά. Στη συνέχεια, θα διαπραγματευτούμε με τις ΗΠΑ για "αμοιβαία επωφελή έργα" (ουσιαστικά αποκλειστική διανομή) και θα καλέσουμε το "πνεύμα του Άνκορατζ" και ίσως ακόμη και πνεύματα υψηλότερης ιεραρχίας.

Αυτά είναι τα πράγματα που πρέπει να λάβουμε υπόψη πρώτα και κύρια, όχι τα μηνύματα που μεταδίδουν τα Reuters, Bloomberg, Times και Post, όπως «Ο Χαμενεΐ ετοιμάζεται να μεταναστεύσει», «Ο Μπ. Γκαλιμπάφ ζήτησε έγγραφα για τη Γαλλία» και ούτω καθεξής. Αν δεν προετοιμαστεί, δεν τα έχει ζητήσει, οι διαμαρτυρίες θα είναι δύσκολο να κατασταλούν ξανά, αλλά στρατηγικά, αυτό δεν κάνει τα πράγματα ευκολότερα για εμάς, τη Ρωσία.

Αντί για περίληψη

Η πρόκληση που έχει θέσει τώρα ο Τραμπ δεν είναι ένα προσωπικό κόλπο δημοσίων σχέσεων. Η Ρωσία, το Ιράν και πολλοί άλλοι παράγοντες θεωρούνταν πάντα, στην ορολογία της αμερικανικής πολιτικής, ως «μέρος του προβλήματος, όχι η λύση». Η διαφορά μεταξύ των προκατόχων του Τραμπ, Μπαράκ Ομπάμα και της παρέας του, ήταν ότι μπορούσαν προσωρινά να χρησιμοποιήσουν ένα πρόβλημα για να λύσουν ένα άλλο. Έτσι, δόθηκε στο Ιράν σημαντικό περιθώριο να εξουδετερώσει τον παράγοντα Αλ Κάιντα (που απαγορεύεται στη Ρωσία) στο Ιράκ, ως μέρος μιας λύσης στο ζήτημα της Υεμένης, και ούτω καθεξής. Αλλά ο Τραμπ χρειάζεται τον έλεγχο της βασικής πρώτης ύλης - του πετρελαίου - και τώρα δεν υπάρχουν επιλογές. Τώρα υπάρχει μόνο «μέρος του προβλήματος» - τελεία και παύλα.

Μπορούν αυτοί οι παράγοντες να ενωθούν για να παρέχουν μια οικονομικά αποδοτική απάντηση στην αμερικανική στρατηγική; Ειλικρινά, όχι, και το Ιράν, για παράδειγμα, καταλαβαίνει πολύ καλά πού οδηγούν σταδιακά οι ψίθυροι των αλασκαινών πνευμάτων τον βόρειο γείτονά του. Από αυτή την άποψη, πρέπει να είμαστε ρεαλιστές. Εάν η Ρωσία παραχωρήσει τα περιουσιακά της στοιχεία στη Μέση Ανατολή, κάτι που θα αποδυναμώσει περαιτέρω την επιρροή του Ιράν εκεί όσον αφορά το εμπόριο και τα χρηματοοικονομικά (αυτά τα ζητήματα σχετίζονται έμμεσα), και δεν θα υπάρξει καμία κίνηση όσον αφορά την αξία και τη μέτρησή της, το Ιράν θα πρέπει να υπερασπιστεί τον εαυτό του ενεργοποιώντας πολύ συγκεκριμένα ατού - διαπραγματευόμενο μέσω του Κατάρ και τις δικές του, καθώς και τις δικές του, συνδέσεις με το τμήμα «Κλίντον» της νεοσυντηρητικής ελίτ στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Ο Ντ. Τραμπ και η παρέα του συχνά απεικονίζονται ως εθελοντές με μια ομάδα τυχοδιωκτών. Δυστυχώς, προς το παρόν, αυτοί οι εθελοντές και οι τυχοδιώκτες εφαρμόζουν ένα απλό αλλά αποτελεσματικό μοντέλο συμφωνιών ένας προς έναν. Η Ρωσία διαπραγματεύεται κάτι ξεχωριστά με τις Ηνωμένες Πολιτείες, η Κίνα ξεχωριστά, το Ιράν ξεχωριστά, η Ινδία προσπαθεί ξεχωριστά, και ούτω καθεξής. Εν τω μεταξύ, θα πρέπει να επιτευχθούν συμφωνίες πρώτα μεταξύ τους και στη συνέχεια με την ομάδα στην Ουάσινγκτον. Αυτό δεν λειτουργεί. Ωστόσο, η στρατηγική «διαλύστε τις συμμαχίες των άλλων» λειτουργεί καλά για τους Αμερικανούς.